Het stuk werd gespeeld door Waldemar Torenstra en Loes Haverkort in het Veste Theater in Delft. In het begin was het even wennen aan de ongebruikelijke dialogen in e-mail vorm, maar na een paar minuten zaten we er al helemaal in.

Het is wonderwel gelukt om een stuk waarin de acteurs elkaar nooit aanraken, altijd op een eigen helft van het podium blijven en constant met elkaar in gesprek zijn, interessant te houden. Dit komt niet alleen door de goede en soms erg grappige teksten, maar ook door het talent van de acteurs. Het oplezen van de mailtjes gaat gepaard met geweldige uitbeelding van hun emoties en gemoedstoestand.

We liepen de zaal uit met het idee iets bijzonders te hebben gezien. Een echte aanrader.

Dataplace was een mooie lokatie voor deze dag, omdat hier ook onze servers geparkeerd staan. Dit is het kloppende hart van Gamebasics. In het gebouw zijn naast serverhallen ook een aantal vergaderruimtes beschikbaar waar ik mijn presentatie kon houden.

Er was weer genoeg te vertellen over vorig jaar. De plannen voor komend jaar zijn ook weer ambitieus. Zo willen we tenminste 25% goeien dit jaar in actieve spelers. Het thema voor het komende jaar zijn de apps voor mobiel en Facebook. Hier hebben we hoge verwachtingen van.

Na de presentatie volgde er een rondleiding door Dataplace, verzorgd door Proserve. We zagen onze servers opgesteld, waarop dagelijks al die honderduizenden spelers inloggen. Het is een indrukwekkend gebouw waarin aan alles is gedacht om de servers optimaal te huisvesten.

De middag besloten we ontspannen met een lunch gevolg door een spannend bowling kampioenschap in het Zoetermeerse bowlingcentrum Westerpark. Er bleken zowaar wat bowling talenten in onze gelederen te zitten!

Het zal ongeveer 10 jaar geleden zijn dat ik regelmatig online te vinden was. Destijds was dat nog op de Xbox 1. De techniek is inmiddels erg verbeterd. Je kunt met je vrienden praten tijdens het spelen, wat ik een erg leuke bijkomstigheid vind. Verder is de verbinding van Xbox live meestal perfect. De potjes in Modern Warfare 3 duren ongeveer 10 minuten en je hebt daartussen twee minuutjes pauze.

Het viel me niet mee in het begin om aan te haken. De eerste uren werd ik alleen maar afgeslacht en leek er weinig aan. Alleen door stug volhouden ging mijn level omhoog, kreeg ik wat fatsoenlijke wapens en verbeterde ik langzaam maar zeker mijn vaardigheid. Dan wordt het ineens een stuk leuker.

Heel goed ben ik nog niet overigens. Mijn gewoonte om ongeduldig door het level te rennen kost me regelmatig keer de kop. Er is echter altijd wel iets te doen. Voor bijna alles in het spel kun je bonussen krijgen, zelfs als je een bepaald aantal kilometers door het level rent is er wel weer een bonus te verdienen. De levels zijn klein en er is altijd genoeg actie. Dat houdt het interessant.

Voor wie bekend is met het spel: mijn favoriete wapens zijn de Striker (shotgun), de Type-95 (assault rifle) en de PP90M1 (sub-machine gun). Als je me zoekt, meestal ben ik te vinden in Kill Confirmed. Mijn gamertag op Xbox Live is “Jerson”!

Het is een groot gebouw met een enorme hoeveelheid kamers. Wat er allemaal de functie van was, werd me niet helemaal duidelijk. Wel opvallend vond ik dat bijna geen enkele Oranje lang in het paleis had gewoond.

Al die kamers staan vol met interessante waar van ons Koningshuis. De één nog overdadiger dan de ander. Maar het meest markante vond ik nog wel deze geknutselde raceauto die Prins Claus voor Willem-Alexander had gemaakt.

De tuinen van het paleis moeten ook prachtig zijn, zoals op luchtfoto’s te zien is. Helaas regende het erg dus wij konden daar niet van genieten. Wel was het leuk om een stukje Nederlandse geschiedenis van zo dichtbij te bekijken.

Maar liefst 35 servers moesten we ontkoppelen, in auto’s laden en op de nieuwe locatie weer aansluiten. Een stuk meer dan de laatste keer dat we verhuisd waren, want toen hadden we er nog “maar” 16. Daarom kwam er flink wat planning en logistiek bij kijken. Gelukkig werd het hele proces begeleid door een ervaren team experts van JKIT, maar zoals vrijwel elke verhuizing bracht dit proces het toch een grote hoeveelheid stress met zich mee.

Zondag 4 december, om 7:00 uur ‘s ochtends trokken we letterlijk de stekker uit OSM. Het inladen van de servers leek probleemloos te verlopen tot één server uit elkaar viel omdat hij niet was dichtgeschroefd. Ik hield mijn hart vast, maar naar later bleek was er niets kapot gegaan.

De rit naar Alblasserdam duurde ruim een uur, waarna het aansluiten van de servers weer kon beginnen. Helaas hadden we hierbij wat tegenslag zodat we uiteindelijk om 18:30 ‘s avonds alles weer online hadden. De site was er dus ruim 12 uur uitgeweest. Dat was nog niet vaak gebeurd. Maar alles werkte weer en daarmee was de verhuizing een succes.

Het nieuwe datacentrum zorgt ervoor dat we met Gamebasics de “Champions League” op het gebied van hosting betreden. In het moderne Dataplace is aan alles gedacht. Dubbel uitgevoerde noodgeneratoren, zeer strikte beveiliging, uitstekende koeling en een dubbel uitgevoerde supersnelle verbinding met de backbone van het internet. En heel belangrijk, de mogelijkheid om uit te breiden.

Vooraf hadden we niet kunnen vermoeden dat Jordanië ons zo zou betoveren. We zouden immers eerst naar Thailand gaan, maar door de overstromingen aldaar hebben we daar op het laatste moment vanaf gezien. Hoewel Jordanië al enige tijd op onze wishlist stond moesten we hierdoor toch de knop eerst even omzetten.

Eenmaal in het land aangekomen waren we echter zo in de juiste stemming. Jordanië ligt in het hart van het Midden-Oosten en heeft veel te bieden. We werden verrast door de prachtige woestijn, de vriendelijke mensen en de vele bezienswaardigheden. In de stad Akaba aan de Rode Zee, waar we aan het einde van onze reis neerstreken, was het vervolgens heerlijk toeven in het luxe Kempinski Resort.

Lees ons Jordanië reisverslag voor al onze belevenissen.

Bekijk ook deze korte filmpjes die ik van de reis heb gemaakt.

Van voorpret was allang geen sprake meer: we zagen het niet zitten om als ramptoeristen in Thailand vakantie te vieren tussen al die mensen die net huis en haard hadden verloren. De beelden en berichten uit Thailand zeggen genoeg, maar toch duurde het nog tergend lang voordat onze reis mocht worden omgeboekt. Ik herinner me nog goed de beelden van de westerse toeristen die onbekommerd op het strand lagen na de Tsunami. Gelukkig is zo’n scenario op het nippertje afgewend.

Zo gaan we in plaats van naar de natste, naar één van de droogste plekken op aarde. Jordanië bestaat voor 90% uit woestijn dus een overstroming valt daar niet te verwachten. Hoewel het jammer is dat de reis naar Thailand niet door kon gaan, is Jordanië alles behalve een tweede keus. We gaan prachtige plekken zien zoals Petra, een antieke stad die geheel uit de rotsen is uitgehakt en de Dode Zee, het zoutste meer op aarde. De reis eindigt in de badplaats Akaba.

Al onze belevenissen zijn uiteraard weer te volgen via het online reisverslag!

De aankleding van Las Palmas is bijzonder en doet industrieel aan. Het kenmerkt zich door betonnen muren en niet verborgen leidingen en pijpen. Den Blijker heeft ook een voorkeur voor het ten toon stellen van hompen vlees aan vleeshaken in neonlicht. Die blijken een fortuin waard, dus voor het geoefende oog zal het vast een groot feest zijn om daar naar te kijken. Het is echter een fascinatie die ik niet deel.

Het eten was gelukkig wel uitstekend, ons viergangendiner bestond uit het voorgerecht sashimi van tonijn en zalm, gevolgd door een heerlijke risotto met paling. Het hoofdgerecht was een black angus-entrecote en als toetje werd een creatief cocosgerecht geserveerd. Dit werd vergezeld door een prima wijnarrangement.

Herman zelf was aanwezig en hield de boel scherp in de gaten. Dat geeft het eten in zijn restaurant natuurlijk extra cachet. Naast Den Blijker liep ook ‘Meneer Reimers’, regelmatig te zien in Herman’s programma’s, rond in Las Palmas. Dit was een attractie op zich, want deze bekende hotelier en afgestudeerde van de Steigenberger Hotelfachschule, voelt zich niet te groot om als een dolle door de zaak te gaan en het bedienend personeel de helpende hand toe te steken.

De eerste keer dat ik een optreden van Hans Teeuwen zag was op het Erasmus College in Zoetermeer. Een klein gymzaaltje was het decor voor die voorstelling. Ik weet nog dat ik toen maar matig onder de indruk van hem was. Zo kleinschalig zou hij echter daarna niet vaak meer te zien zijn. De absurdistische humor bleek een enorm publiek aan te spreken en al zijn optredens waren nadien steevast uitverkocht.

Deze keer was qua entourage totaal het tegenovergestelde van die eerste keer, de Heineken Music Hall bood plaats aan maar liefst 3.500 Teeuwen-fans. De zaal was zelfs zo groot dat de cabaretier niet goed te zien was voor iedereen. Daarom waren er schermen, die net als bij een concert aan beide zijden van het podium hingen.

Ik vond het geen voordeel, deze massale aanpak. Hans Teeuwen moet het voor een groot deel van zijn onnavolgbare mimiek hebben en ik vond het kijken naar een scherm niet prettig. De kleinschaligheid van een theaterzaal is een stuk persoonlijker. Maar op deze manier had iedereen in ieder geval wel een kans om de voorstelling te bezoeken.

De show zelf leek wel absurder dan voorheen. Wie Hans Teeuwen volgt weet wel een beetje wat hij mag verwachten. Anuswormen die naar klassieke muziek luisteren, een sprookjesbos waarin een konijn een vos probeert uit te zetten en zelfs nog een verdwaald liedje over de islam. Op geen enkele manier probeert hij nog sketches van elkaar te scheiden of juist aan elkaar te praten. Op de meest onverwachte momenten verdwaalt hij weer in een ander verhaal.

Hans Teeuwen lijkt de vleesgeworden briljante gek. Ik verbaasde me over het feit dat 3.499 anderen naar die ene idioot op het podium zaten te kijken. Meerdere malen heb ik hard moeten lachen om me vervolgens af te vragen: waarom eigenlijk? Het is iets unieks in Nederland, maar de HMH is er eigenlijk niet geschikt voor.

Hans Teeuwen
Programma: Spiksplinter
Locatie: Heineken Music Hall (HMH), Amsterdam
Datum: donderdag 29 september 2011
Cijfer: 8/10

We maakten een tour langs alle bekende Nederlanders en buitenlandse prominenten en natuurlijk moesten er een aantal met ons op de foto gezet worden. Ik vond het koningshuis goed gedaan en het beeld van Annie M.G. Schmidt vond ik het meest ‘echt’ lijken.

Ten opzicht van mijn vorige bezoek waren er een aantal nieuwe beelden te bewonderen. Obama mocht natuurlijk niet ontbreken en hoewel er opmerkelijk weinig voetballers in het museum stonden liepen we wel langs Ronaldinho die een trucje deed. Bij de ingang stond net als vijf jaar geleden Jack Sparrow uit de Pirates of the Carribbean ons op te wachten. Een ideale kompaan voor de groepsfoto.

Het concept van de levensechte wassen beelden blijft boeien. Helaas misten we net de onthulling van de beelden van Silvy en Rafael van der Vaart die een dag later gepland stond.