Het zal ongeveer 10 jaar geleden zijn dat ik regelmatig online te vinden was. Destijds was dat nog op de Xbox 1. De techniek is inmiddels erg verbeterd. Je kunt met je vrienden praten tijdens het spelen, wat ik een erg leuke bijkomstigheid vind. Verder is de verbinding van Xbox live meestal perfect. De potjes in Modern Warfare 3 duren ongeveer 10 minuten en je hebt daartussen twee minuutjes pauze.

Het viel me niet mee in het begin om aan te haken. De eerste uren werd ik alleen maar afgeslacht en leek er weinig aan. Alleen door stug volhouden ging mijn level omhoog, kreeg ik wat fatsoenlijke wapens en verbeterde ik langzaam maar zeker mijn vaardigheid. Dan wordt het ineens een stuk leuker.

Heel goed ben ik nog niet overigens. Mijn gewoonte om ongeduldig door het level te rennen kost me regelmatig keer de kop. Er is echter altijd wel iets te doen. Voor bijna alles in het spel kun je bonussen krijgen, zelfs als je een bepaald aantal kilometers door het level rent is er wel weer een bonus te verdienen. De levels zijn klein en er is altijd genoeg actie. Dat houdt het interessant.

Voor wie bekend is met het spel: mijn favoriete wapens zijn de Striker (shotgun), de Type-95 (assault rifle) en de PP90M1 (sub-machine gun). Als je me zoekt, meestal ben ik te vinden in Kill Confirmed. Mijn gamertag op Xbox Live is “Jerson”!

Het weer was ons gunstig gezind in Zeeland. Hoewel in de rest van Nederland de poncho’s uitverkocht zijn was het zowaar aangenaam toeven aan de Zeeuwse kust. Hoewel wij geen echte kampeergangers zijn konden we de luxe van deze tent wel waarderen. Prachtig ruim opgezet met drie compartimenten heeft hij de test om 6 personen te huisvesten glansrijk doorstaan. Met een grilplaat en koelkastje erbij en het privé toilethuisje op struikelafstand was er niks te klagen voor de verwende stadsmens.

De dagbesteding bestond uit een wandeling over het strand, een spelletje midgetgolf en wat kaart- en bordspelletjes. Niets spannends maar wel erg leuk. Het fanatieke potje Party & Co in de late avonduurtjes zal misschien wat vakantiegangers in aangrenzende tenten wakker hebben gehouden: het onderdeel mimiek & geluiden zorgde weer voor hilarische taferelen.

In clubverband voetballen heeft me nooit zo getrokken, vanwege de verplichtingen en de competitieve sfeer. Het voetballen met vrienden en bekenden is meer ongedwongen. De goals worden in de zaal gevormd door twee matjes en op het veld door simpelweg pionnen op het veld neer te leggen. De score wordt niet echt bijgehouden en veel regels hebben we zelf bedacht om het spel in onze bezetting leuk te maken: zo spelen we bijvoorbeeld zonder “uit” maar mét “achter”.

Afhankelijk van de opkomst spelen we meestal 2 tegen 2 of 3 tegen 3, met wissels. Jarenlang hebben we een vaste kern spelers gehad die elke week weer kwamen opdagen. De laatste maanden echter leek daar de klad in te komen. Vanwege de uiteenlopende redenen werd de groep steeds kleiner en even leek het erop dat het minimale aantal van vier vaste deelnemers niet meer zou worden gehaald.

Sindsdien is er echter bij toeval weer nieuwe aanwas gekomen, doordat een Oekraïner zich bij ons aansloot. Van het één kwam het ander en zo kon het gebeuren dat ik onlangs met een Irakees, een Oekraïner, een Hongaar en een heuse Afghaan (die nog bij FC Kaboel schijnt te hebben gespeeld) in de zaal stond. Het verloopt heel gezellig en sportief.

In mijn werk maak ik dagelijks mee dat voetbal een universele taal is: mijn voetbalspel Online Soccer Manager wordt door ruim 600.000 mensen van overal ter wereld gespeeld. Het is toch opmerkelijk hoe makkelijk voetbal mensen bij elkaar brengt.

Het feest startte om 8:00 uur en de eerste gasten druppelden al snel binnen. Uiteindelijk we waren met ruim dertig man, dus het was gezellig druk. De organisatie was ook zeer goed geregeld, we hebben er met z’n allen een leuke avond van gemaakt!

Naast familie, collega’s en vrienden had ik ook de vrijwilligers van OSM uitgenodigd (de “OSM Staff”). Dit zijn onmisbare mensen die helpen het spel draaiende te houden. De meesten van hen had ik nog nooit in levende lijve gesproken, alleen via MSN, forums en mail. Terwijl ik ze toch soms al jaren ken. Het was leuk een aantal van hen eens in het echt te ontmoeten.

De taart verdient tot slot nog een bijzondere vermelding. Deze was versierd met een beeltenis van mij, waardoor ik het voorrecht had om mijn eigen kop eraf te bijten. Wel zo toepasselijk als je kijkt naar de ondertitel van deze blog!

Een aantal sfeer impressies:

Hoewel het commercieel gezien natuurlijk niets oplevert, leek het me toch leuk mijn logo eens op een voetbalshirt te zien. Daarom speelt ADIO 4 nu in tricots voorzien van het prachtige osm.nl, met de pakkende ondertitel Can You Manage It? Dit logo wordt trouwens regelmatig herkend door tegenstanders die OSM ook kennen, en dat levert soms leuke reacties op.

Op maandag 10 november werd ik als shirtsponsor officieel uitgenodigd om een wedstrijd te komen bekijken. De mannen van ADIO speelden thuis voor de beker in ‘De Veur’ tegen RKDEO 6. Het OSM-team draaide als een trein. De tegenstander kwam nog wel op voorsprong, maar moest zich al snel gewonnen geven. Na alle flitsende acties en combinaties was de eindstand 12-3 voor de thuisclub dik verdiend. De tegenstander kon deze sportieve vernedering niet verkroppen en er moesten uiteindelijk twee spelers van RKDEO met een rode kaart weggestuurd worden.

Overigens ging het niet altijd zo goed want er is dit seizoen ook al menig wedstrijdje verloren gegaan. Maar in elk geval de wedstrijd waar ik op de tribune zat werd er uitstekend gepresteerd. Na afloop poseerde het winnende team nog even voor de elftalfoto. Ik kreeg bovendien nog een eigen exemplaar van het shirt, erg leuk!

Boerderij Het Geertje
‘s ochtends vroeg om 9:30 uur werd Bowie al opgehaald en uit zijn bed gesleurd. Voordat hij wist wat hem overkwam, hadden we hem naar boerderij Het Geertje gereden en moest hij op orders van de boer een blauwe overall met klompen aantrekken.

De eerste missie: geitenmelken. Dit bleek nog een hele opgave, waar de boerenknaap in spé de nodige moeite mee had. Eén iets te enthousiaste hengst aan de speen bezorgde Chris zelfs een nat pak. Toen het bekertje tenslotte goed gevuld was mochten de geiten weer terug in hun hok.

De geitjenkalfjes kregen vervolgens kundig de fles toegediend.

Na het avontuur bij de geiten gingen we kijken hoe er kazen gemaakt werden. Bowie’s volgende opdracht was het keren van de kazen. Iets waar hij talent voor bleek te bezitten.

Hierna was het de beurt aan de varkens. Het hok moest schoongemaakt worden door de aspirant boerenknaap en vervolgens moesten de dieren te eten krijgen. Bij deze klus kwam Bowie stevig met beide benen in de stront te staan tot grote hilariteit van de aanwezigen. De varkens waren trouwens heel blij met Bowie’s gezelschap en lieten dit luid knorrend merken. Van vreugde vulden ze de mest nog wat verder aan.

Na deze zware maar dankbare taak kreeg Bowie van de boer het diploma uitgereikt waarmee hij officiëel “Boerenknaap eerste klas” werd.

Na een drankje doken we weer snel de auto’s in want de volgende bestemming wachtte: Roosendaal.

Indoor Skydive
Toen we bij het grote gebouw van de Indoor Skydive aankwamen bezorgde dit de nodige deelnemers (inclusief de vrijgezel, die tot dat moment uiteraard niet wist wat we gingen doen) toch de nodige zenuwachtigheid. Want skydiven klinkt toch behoorlijk eng!

Het begon al met een verklaring die we moesten ondertekenen waarin de organisatie zich vrijwaarde van alle verantwoordelijkheid voor mogelijk ongelukken en aansprakelijkheden. Na een korte uitleg en een omkleedsessie werden we de windtunnel ingestuurd, van waaruit een oorverdovend lawaai klonk.

We hadden per persoon twee sessies van anderhalve minuut de tijd om te vliegen. Het bleek een heel bijzondere ervaring. Door de harde wind van meer dan 200 km per uur werd je omhoog gehouden en je kon met de juiste lichaamsbewegingen je vlucht sturen. Dit was niet makkelijk, maar de tweede keer ging het bij iedereen al een stuk beter.

Hier zien we Bowie in actie:

De groep na het skydiving avontuur:

Na dit ‘extreme-sports’ vermaak dronken we voldaan nog een paar pilsjes en reden vervolgens terug naar Zoetermeer om ons klaar te maken voor het avondprogramma.

Eten & stappen
De eetgelegenheid die we hadden uitgekozen heet “De Colonie” in Utrecht. Een restaurant in koloniale stijl. Na een gezellig hapje eten (de “Wokkie Wokkie” van de kaart is een aanrader), zijn we de stad in gegaan.

We bezochten o.a. de Café België waar veel verschillende bieren te drinken waren, daarna deden we Oorloff nog aan. In deze gelegenheden wist Bowie zijn T-Shirt flink vol te laten schrijven door de dames!

Ten slotte begaven we ons nog naar Havanna, waar de vrouwengroep zich bevond. De vrijgezellen waren hiervan niet op de hoogte en het was een leuke verrassing dat ze elkaar dus ‘toevallig’ ineens troffen.

In Havanna zijn we nog een paar uurtjes blijven feesten en een aantal zijn zelfs na terugkomst in Zoetermeer nog doorgegaan. Uiteindelijk konden we terugkijken op een leuke dag.

De vier voor het brevet verplichte duiken in het buitenwater vonden plaats in het Zoetermeerse Noord AA. Dit plasje is tientallen meters diep, maar zover zijn we niet gegaan. Het diepste punt dat mijn duikcomputer heeft gemeten, was 7.8 meter. Veel dieper gaan had ook geen zin want het zicht was zeer beroerd. Vissen heb ik helaas niet gezien. Onder water navigeren bij één meter zicht was daarentegen wel weer een leuke uitdaging.

We hadden er een lekker zonnetje bij en het water was met 17 graden celsius ook niet onaangenaam. Leander heeft nog een verslag van onze duiken online staan, voor de liefhebbers van statistieken. Het is de bedoeling dat we straks in Mexico deze site kunnen aanvullen met wat spannendere gegevens.

Toen we alle proeven met succes hadden volbracht zijn we nog even in vol ornaat op de foto gegaan. Dat was nog een hele inspanning want zo’n duikersoutfit is behoorlijk zwaar op het droge.

Omgeven door de bekers en prijzen die PSV door de jaren heen gewonnen had, konden we bij diverse stands terecht voor een goed glas whisky. De standhouders vertelden graag over het unieke proces waarmee hun whisky werd gebrouwen. Elke whisky bleek wel weer iets unieks te hebben waardoor de smaak werd beïnvloed en de exclusiviteit gewaarborgd. We proefden o.a. de Bowmore, Aberlour, King of Scots en Glenmorangie.

Het veld van PSV werd met lampen op kwaliteit gehouden

Standbeeld van PSV legende Coen Dillen, niet echt met respect behandeld

Het feest was met name een Schotse aangelegenheid. Buiten het stadion werden we dan ook opgewacht door een doedelzakspeler in vol ornaat en opvallend veel festivalgangers hadden hun Schots kilt uit de kast getrokken en liepen er ongegeneerd mee rond.

Er waren zeer zeldzame whisky’s te drinken. Zo was er een brouwerij waar men vaten verhuurt aan particulieren. In elk vat vormt zich een unieke whisky, die dus met recht ‘single barrel’ mag worden genoemd. Er lagen diverse van deze exclusieve flessen en natuurlijk konden we het niet laten er ééntje te proeven: een sterke (60% alcolhol!) whisky van 22 jaar oud. De expert vertelde ons dat een goede whisky op smaak gebracht moet worden met een paar druppeltjes water. Wat bleek geen overbodige luxe met dit soort alcoholpercentages.

Naast het Schotse geweld konden we ook nog nippen van enkele exotische varianten, waaronder een Japanse whisky genaamd Karuizawa (geen aanrader) en zowaar een Nederlandse brouwerij die adverteerde met een ‘Dutch Single Malt-whisky’, genaamd Millstone. De Millstone smaakte redelijk, maar de jonge leeftijd van de whisky (5 jaar) deed afbreuk aan de volwassenheid. Nog een paar jaartjes rijpen dan wordt het vast een succes.

Aangezien we om 13:30 al begonnen waren met het eerste alcohol in ons bloed te brengen, was het behalve een geslaagde middag ook best zwaar voor het gestel. Hoewel ik normaliter wel te porren ben voor een goed glas whisky, is midden op de dag toch andere koek. Gelukkig konden we in de stad Eindhoven na afloop in het Movies-café nog even een lekker sateetje nuttigen, om zo weer een bodempje voor de terugreis te leggen. Want anders was ik geheid in slaap gevallen in de trein.

De planning met overdag de servers verhuizen en ‘s avonds feesten leek op voorhand niet ideaal, maar toch had het ook wel zo z’n voordeel. Aangezien ik overdag de stress had gehad van het hele server gebeuren, gingen de biertjes en baco’tjes er ‘s avonds extra goed in.

Het was dan ook erg gezellig. Ik heb weer een handjevol rondleidingen door m’n huis kunnen geven, wat nooit verveelt. En lekker de haard aan natuurlijk!

Een paar sfeer impressies:

Locatie van deze gezellige pokeravond was het tijdelijke nieuwe onderkomen van Steef, die zijn thuisbasis heeft gevestigd in Bowie’s riante voormalige pand aan de Bert Haanstrastrook. (Staat nog steeds te koop, geïnteresseerden kunnen zich melden, zie Funda!) Tot de verkoop rond is kan Steef er zijn pokeravondjes organiseren. En het was weer ouderwets gezellig.

Ik wist deze avond zowaar twee potjes op mijn naam te schrijven, iets dat me daarvoor nog niet eerder gelukt was. De andere twee potten werden gewonnen door respectievelijk Fleur en Sjors die daarmee uiteraard ook zeer content waren.