Kort filmpje met een impressie van de reis:

We vlogen via Edinburgh en na een korte taxirit kwamen we aan bij het hotel in Glasgow. Met het centrum op loopafstand begonnen we aan een korte verkenning van de stad, om vervolgens een bus naar het stadion te pakken.

De Celtic Park stadion tour
De eerste indruk van het stadion was geen grootse. Hoewel Celtic Park een indrukwekkende capaciteit heeft van 60.857 zitplaatsen, spreken de bouw en de omgeving niet tot de verbeelding. Pal naast het stadion ligt een begraafplaats en verder is er niet veel anders te zien dan vervallen industrie en asfalt. Aan niets konden we afleiden dat hier een trotse Europese topclub met een miljoenenbegroting gehuisvest is.

De faam van de club werd wel vertolkt door de naastgelegen fanshop. De meest uiteenlopende waar was er te krijgen om de Celtic fan van de wieg tot het graf te bedienen. Zo konden pasgeborenen zich al sabbelend op een Celtic speentje hullen in een Celtic rompertje. We sloegen sjaals, mutsen en souvenirs in en maakten ons op voor het eerste programma onderdeel: de stadion tour.

Een in keurig Celtic-pak gehulde gentleman stond ons al op te wachten. Deze man vertelde in onvervalst Schots accent met veel plezier over zijn club, al draafde hij soms een beetje door in de details. De nodige sneren naar de grote aartsrivaal Glasgow Rangers waren natuurlijk niet van de lucht.

Het verhaal over de beker die Celtic in 1902 won is me het meest bijgebleven. Deze beker, eerder in bezit van Glasgow Rangers, werd hergebruikt in een benefiet toernooi ter gelegenheid van de tragedie in Ibrox Stadium. Toen Celtic in de finale onverwacht de Rangers klopte, namen zij de beker mee naar huis. De Rangers waren hier niet blij mee en eisten de beker terug, wat door Celtic werd geweigerd. Sindsdien dient het bestuur van de Rangers elk jaar een formeel verzoek in tot teruggave van de beker, nu al 109 jaar.

Na de stadion tour aten we wat in de stad aan het St. George Square. De Fish & Chips en hamburgers met friet waren goed aan ons besteed.

De wedstrijd
Per taxi vertrokken we vroeg naar de wedstrijd die om 12:30 ‘s middags gespeeld zou worden. Ruim voor aanvang waren we aanwezig. Het terrein om het stadion gaf nu een totaal andere aanblik.

Overal liepen in het groen-wit gehulde supporters rond die luidkeels de liefde aan hun club betuigden. De beveiliging was al bijna even talrijk. Naast politie te paard waren er enkele honderden agenten op de been om dit duel in goede banen te leiden.

Eenmaal in het stadion namen we plaats op de bovenste ring waar we een prima uitzicht hadden over het veld.

De wedstrijd was een fantastische belevenis. Voorafgaand aan de wedstrijd werd er uit volle borst “You’ll Never Walk Alone” gezongen waar je kippenvel van kreeg. Tijdens de wedstrijd bleven de supporters hun club 90 minuten lang naar de overwinning schreeuwen. Het was een kolkende massa van zingende en springende fans.

Het wedstrijdverloop was in ons voordeel, want Celtic kwam al snel op voorsprong. Hooper opende in de zeventiende minuut de score en trof na een klein half uur spelen opnieuw doel. Kris Commons maakte in de tweede helft het derde doelpunt.

De 7.500 Rangers fans in het uitvak roerden zich in het eerste kwartier nog, maar werden daarna overstemd door het Celtic publiek dat door het dolle heen was. De 3-0 einduitslag werd uitbundig gevierd. Het niveau van de wedstrijd was overigens matig, maar dat mocht de pret niet drukken.

Illustratief voor de enorme beleving van deze wedstrijd was dat er, zoals vaak bij andere clubs, geen vak met harde kern supporters aan te wijzen was. Het hele stadion deed vol overgave mee en dat is uniek. Na afloop galmde het “We Just Can’t Get Enough“, wat herhaaldelijk door de supporters ten gehore werd gebracht, nog na. We waren het erover eens dat deze wedstrijd qua ambiance niet te overtreffen was.

De avond brachten we door in de gezellige pub Waxy O’Connor’s in het centrum van Glasgow, die meerdere lagen met nisjes, gezellige hoekjes en barretjes met elkaar verbond. Hier spraken we na over de wedstrijd en lieten ons het traditionele Schotse bier goed smaken! Het eten was er uitstekend en konden we zelfs het traditionele Schotse gerecht Haggis proberen.

De volgende dag berichtten de kranten over de sensationele zege van Celtic op Rangers.

De Glengoyne whiskey distillery
Schotland staat bekend om haar lange whiskey traditie en daarom maakten we op de laatste dag een excursie naar een echte whiskey distillery.

We bereikten de ten noorden van Glasgow gelegen Glengoyne distillery binnen een klein uurtje. In deze traditionele stokerij, aan de rand van het Schotse hoogland, wordt de whiskey nog op ambachtelijke wijze gebrouwen.

Met typisch Schotse humor werden we rondgeleid en kregen we een 10-jaar oude Glengoyne whiskey te proeven. Ons uitje kreeg zo een ontspannen slot.

Feiten
Plaats: Glasgow, Schotland
Wedstrijd: Celtic FC – Glasgow Rangers
Uitslag: 3 – 0
Deelnemers: Eric, Frank, Jeroen, Bowie, Vincent, Matyas, Nancy, Jorrit, Evert, Matthijs, Robin en Laurens
Periode: zaterdag 19 februari t/m maandag 21 februari 2011

Zie ook:

• 2010: Real Madrid – Malaga
• 2009: Arsenal – Bolton Wonderers

Na een lekker koud pilsje in de sponsorhome konden we plaatsnemen op de comfortabele eretribune. We hadden zo een geweldig uitzicht over de verrichtingen van de lokale FC.

De mannen van trainer John van den Brom lieten in de eerste helft geen oogstrelend voetbal zien. Excelsior kwam in de laatste minuut van de eerste helft zelfs op voorsprong uit een strafschop.

Maar we waren gelukkig niet voor niets gekomen want in de tweede helft zette Den Haag meer druk en wist het op gelijke hoogte te komen via Kubik.

Vervolgens volgde er een bizarre slotfase waarin van Excelsior twee spelers en de trainer verdiend weg werden gestuurd door de scheidsrechter. Tegen negen man duurde het nog tot de laatste minuut voordat Den Haag via Boelikin kon profiteren: 2-1. De ontlading die deze winnende treffer onder de supporters teweeg bracht was mooi om te zien. ADO steeg door deze overwinning naar de zesde plaats op de ranglijst.

Ruim voor de wedstrijd waren de pleinen rondom de Amsterdam ArenA al volgestroomd. Bij het betreden van het veld door de spelers werd door het volledige stadion zilverpapier boven het hoofd gehouden, wat een indrukwekkend effect gaf. De wedstrijd in Kiev was in 1-1 geëindigd, dus de voortekenen op een mooie voetbalavond waren goed.

Ik was samen met een Oekraïner naar Amsterdam gekomen, en die hoopte natuurlijk heimelijk dat de club uit zijn thuisland zou winnen. In de eerste helft leek het daar ook op, omdat de bezoekers veel beter waren. Maar nadat ze drie kansen voor open doel wisten te missen, maakte Ajax 1-0 via Suarez en toen waren de kansen gekeerd.

In de tweede helft liep Ajax uit naar 2-0 via El Hamdaoui. Andrei Sjevchenko, de absolute vedette van Kiev, liep op dat moment constant zijn medespelers uit te kafferen. Uiteindelijk mocht de oude meester nog aanleggen voor een onterechte penalty waarmee de stand op 2-1 kwam.

Het voetbal van Ajax was bar slecht geweest, maar daar ging het natuurlijk niet om. De sfeer was fantastisch en de Champions League was bereikt. Hierin mag Ajax het gaan opnemen tegen AC Milan, Real Madrid en AJ Auxerre. Ik ben benieuwd of dat gaat lukken.

Overigens kreeg de voetbalweek een mooi vervolg omdat mijn club PSV 5-0 wist af te rekenen met Sibir Novosibirsk uit Rusland en FC Utrecht met 4-0 een historische zege op Celtic boekte.

Een sfeerimpressie van de volle Arena:

In clubverband voetballen heeft me nooit zo getrokken, vanwege de verplichtingen en de competitieve sfeer. Het voetballen met vrienden en bekenden is meer ongedwongen. De goals worden in de zaal gevormd door twee matjes en op het veld door simpelweg pionnen op het veld neer te leggen. De score wordt niet echt bijgehouden en veel regels hebben we zelf bedacht om het spel in onze bezetting leuk te maken: zo spelen we bijvoorbeeld zonder “uit” maar mét “achter”.

Afhankelijk van de opkomst spelen we meestal 2 tegen 2 of 3 tegen 3, met wissels. Jarenlang hebben we een vaste kern spelers gehad die elke week weer kwamen opdagen. De laatste maanden echter leek daar de klad in te komen. Vanwege de uiteenlopende redenen werd de groep steeds kleiner en even leek het erop dat het minimale aantal van vier vaste deelnemers niet meer zou worden gehaald.

Sindsdien is er echter bij toeval weer nieuwe aanwas gekomen, doordat een Oekraïner zich bij ons aansloot. Van het één kwam het ander en zo kon het gebeuren dat ik onlangs met een Irakees, een Oekraïner, een Hongaar en een heuse Afghaan (die nog bij FC Kaboel schijnt te hebben gespeeld) in de zaal stond. Het verloopt heel gezellig en sportief.

In mijn werk maak ik dagelijks mee dat voetbal een universele taal is: mijn voetbalspel Online Soccer Manager wordt door ruim 600.000 mensen van overal ter wereld gespeeld. Het is toch opmerkelijk hoe makkelijk voetbal mensen bij elkaar brengt.

Real Madrid is de grootste club ter wereld. De club heeft de meeste prijzen gewonnen en betaalde onlangs nog, zonder blikken of blozen, 94 miljoen euro voor slechts één speler: Cristiano Ronaldo. Het team heeft dit jaar met Kaka, Xabi Alonso, Benzema, Raul, Sergio Ramos en Casillas bijna louter super-vedetten op het veld staan. Onze reis bestond uit een bezoek aan de wedstrijd Real Madrid – Malaga en drie dagen in de stad Madrid.

Santiago Bernabéu
Zaterdag koud uit het vliegtuig bezochten we als eerste het stadion Santiago Bernabéu, waardoor we meteen in de juiste stemming kwamen. De metro zette ons op loopafstand af bij dit indrukwekkende stadion, gelegen in het hart van Madrid. Het hotel waar we verbleven bevond zich bovendien op een steenworp afstand. We deden de stadion tour, die ons langs alle gewonnen bekers van Real Madrid bracht en we konden alvast de grootsheid van dit 80.354 zitplaatsen tellende stadion ervaren.

‘s Avonds begaven we ons naar het karakteristieke centrum, waar we ontdekten dat er genoeg te beleven is in deze bruisende wereldstad. Vanaf het centrale plein Puerta del Sol liepen we de binnenstad in. De route was me al beetje bekend door mijn eerdere bezoek in Madrid.

Tot in de kleine uurtjes lieten we ons het Madrileense bier goed smaken. Madrid bleek ook een zeer internationale stad, we kwamen mensen uit alle windstreken tegen. Een dronken Engelsman en fan van Liverpool leerde ons nog een supporterslied over Carragher, dat hij ongevraagd uit volle borst zong.

De oude binnenstad, Plaza Mayor
Het was laat geworden en dat had zijn tol geëist, maar uiteraard waren we vastbesloten de stad ten volle te beleven. Daarom vertrokken we zondagochtend naar het oude centrum, voor een wandeling langs toeristische trekpleisters als de Plaza Mayor, de Almudena Kathedraal en het Koninklijk Paleis.

Het aangename weer voor dit jaargetijde liet het zelfs toe om even lekker in het zonnetje te zitten op een terrasje.

De lunch gebruikten we in een echt Spaans tapas restaurant. De mosselen, stukken inktvis en uiringen vielen niet bij iedereen even goed in de smaak, maar het was leuk kennis te maken met deze onmiskenbaar authentiek Spaanse delicatessen.

De wedstrijd
Om 21:00 uur zou de aftrap van onze wedstrijd zijn, dus we zorgden dat we op tijd bij het stadion waren. Ruim een uur van tevoren was het om het stadion al een drukte van van belang. Er waren rondom het stadion diverse kraampjes met fanartikelen opgetrokken en we zagen ook de spelersbus onder politie escorte nog voorbijrijden.

We hadden ideale plaatsen, vlakbij het veld aan de lange zijde. Het stadion stroomde langzaam vol en uiteindelijk waren er bij de aftrap ruim 60.000 stoeltjes bezet. Voordat de wedstrijd begon werd er eerst nog een minuut stilte gehouden voor de slachtoffers van de aardbeving in Haïti. Je kon een speld horen vallen: het was muisstil.

In het duel eiste Cristiano Ronaldo een hoofdrol voor zich op. De duurste speler ter wereld scoorde twee fraaie goals, maar werd halverwege de tweede helft met een rode kaart van het veld gestuurd omdat hij Patrick Mtiliga van Malaga een elleboogstoot uitdeelde. Hij maakte een knap stukje theater, vol ongeloof stortte hij ter aarde, de handen ten hemel geheven. De reactie van het publiek was overweldigend, het fluitconcert was zo luid dat mijn oren ervan piepten.

Het vak met de harde kern supporters, de Ultra Sur, liet de hele wedstrijd van zich horen, met onafgebroken gezang. De teksten lieten weinig aan de verbeelding over. Zo leerden we dat er in Barcelona veel stront te vinden is en dat het stadion Vicente Calderón van aartsrivaal en stadgenoot Atletico Madrid met name bevolkt wordt door homo’s.

Afscheid Ruud van Nistelrooy
Voorafgaand aan de wedstrijd werd even kort afscheid genomen van Ruud van Nistelrooy, die drie jaar bij Madrid had gespeeld en in die periode vele doelpunten voor de Koninklijke had gescoord. Dit vlugge afscheid vonden de Ultra Sur niet voldoende en zij zetten tien minuten voor het einde van de wedstrijd een lied in voor hun held. Dit lied bleven ze onafgebroken zingen, zelfs terwijl de rest van de tribunes al zo goed als leeg waren. Af en toe leek het even of ze het op zouden geven maar met hernieuwde kracht klonk het “Van Nistelrooy, lalalalalalala”, begeleid door trommels, dan toch weer van de tribunes.

Het werd duidelijk dat ze niet zouden vertrekken zonder dat Van The Man zich nog één keer persoonlijk zou melden op het veld. Dit gebeurde na ruim een half uur. Een kippenvel moment! Van Nistelrooy liet zich toezingen door de supporters en nam in stijl afscheid, waarna ook de Ultra Sur tevreden huiswaarts keerde.

Het Palacio Royal
De laatste dag in Madrid keerden we terug naar het Koninklijk Paleis om dit enorme gebouw van binnen te bekijken. Het paleis is het grootste in Europa met 135000 m2 oppervlak en 3418 kamers. Elke kamer is overweldigend rijk gedecoreerd met beelden, goud, zilverwerk, vazen en schilderijen. De rijkdom van het Spaanse wereldrijk onder een koning als Philips V (1683-1746) is in exponent terug te vinden in dit grotesk opgezette paleis. Een absolute aanrader voor elk bezoek aan Madrid.

In een souvenirwinkel hadden we een klein voetballetje gekocht en de pleinen voor het Palacio Royal leenden zich uitstekend voor een potje straatvoetbal.

Na alle indrukken die we opgedaan hadden in het paleis testten we nog even of de Burger King ook in Spanje goede Whoppers produceert. Dit bleek het geval te zijn. Met deze geruststellende gedachte in het achterhoofd begaven we ons terug naar het vliegveld voor de vlucht naar huis.

De wereldstad Madrid, het indrukwekkende stadion, de grootheid van de club Real Madrid en het emotionele afscheid van Ruud van Nistelrooy droegen allen bij aan een unieke ervaring die we waarschijnlijk niet snel zullen vergeten.

Feiten
Plaats: Madrid
Wedstrijd: Real Madrid – Malaga
Uitslag: 2 – 0
Deelnemers: Eric, Frank, Vincent, Youri, Bowie, Gijs, Evert, Matthijs en Jeroen
Periode: zaterdag 23 januari t/m maandag 25 januari 2010

FC Groningen had thuis nog geen wedstrijd gewonnen dit seizoen dus het was de vraag of dat dit keer wel zou gebeuren. Ondanks een gemiste strafschop en veel commotie in de eindfase (Vitesse-doelman Piet Velthuizen ging zelfs mee naar voren), werd de eindstand bepaald op 1-0 door een doelpunt van Holla. Een vrije trap die bedoeld was als voorzet maar door niemand werd geraakt en daardoor direct het doel in ging.

Vanuit de skybox hadden we een prachtig uitzicht op de wedstrijd. In de rust konden we genieten van een lekker pilsje en een hapje ontbrak natuurlijk ook niet. Waar het voetbal van FC Groningen te wensen overliet was dat zeker niet het geval met het Euroborg stadion. Dit stadion mag met recht één van de mooiste stadions van Nederland genoemd worden. Ondanks het feit dat het een zeer recent bouwjaar heeft is er ongekend veel sfeer.

De basiskleur is groen

In de skybox

Volle bak!

ADO Den Haag staat vooral bekend om de vele supporters-incidenten die de club al sinds mensenheugenis plagen. Gelukkig merkte ik daar weinig van toen ik het stadion bezocht. De sfeer was zelfs uitermate goed te noemen, zoals het ludieke spandoek hieronder bewijst. En dat ondanks het feit dat de thuisclub er aanvankelijk niet al teveel van bakte.

De bezoekers maakten de 0-1 uit een klutssituatie en er ging veel mis achterin. In de tweede helft wist Den Haag echter het tij nog te keren. Het honderdste doelpunt van invaller Rick Hoogendorp was daar verantwoordelijk voor. De routinier krulde een vrije trap knap binnen en zette daarmee de eindstand op het bord: 1-1.

Het stadion

Een rare vogel

Behalve de wedstrijd en de sfeer was ik ook zeer te spreken over de catering. Het ‘bakkie pleur’ van 1 euro was goed te doen, evenals het broodje frikadel dat in de rust voor 2 euro werd verkocht. Onze plaatsen op de tribunes waren ook prima. De tribunes staan relatief dicht op het veld, waardoor de wedstrijd goed te volgen was.

Tot slot deed zich nog een ludiek moment voor toen één van de spelers van NAC geblesseerd raakte. Een uitermate geavanceerd karretje kwam het veld opgereden om de speler op te halen. Dit inspireerde de fans om het A-Team deuntje in te zetten. Ook mooi was het toen de Nourdin Boukhari na het afhandelen van de blessure van zijn ploeggenoot weer voor NAC wilde ingooien en hij het ‘jij bent de volgende, jij bent de volgende‘ in ontvangst mocht nemen.

Het vliegtuig leverde ons met enige vertraging keurig af op Gatwick Airport, één van de vier vliegvelden in de nabijheid van Londen. Met de Gatwick Express, een zeer comfortabele trein, reden we direct door naar het centrum. Hier aangekomen stapten we over op de London Underground, de Tube zoals de Engelsen zeggen. Van deze metro zouden we gedurende onze reis nog veel gebruik maken.

Zaterdag, the road to Arsenal
De tocht naar het stadion bracht ons langs een fanshop waar de nodige Arsenal-branded artikelen te verkrijgen waren. Werkelijk alles was er te koop met het Arsenal logo erop: Arsenal-balpennen, Arsenal-kussens, Arsenal-lolly’s, Arsenal-nep-tattoo’s, Arsenal-sokken, Arsenal-stropdassen en Arsenal-knuffels. Het meest absurde dat ik zag was nog een Arsenal Toaster, die je toast bewerkte met de letters AFC.

We sloegen het nodige in voor de wedstrijd en gingen door naar het stadion.

Het werd nog even spannend of we op tijd zouden zijn omdat op het allerlaatste moment bleek dat de kaarten opgehaald moesten worden op een locatie die niet in de buurt van het stadion lag. Maar gelukkig zorgde een bliksemactie via de Tube van Frank en Eric ervoor dat onze middag niet in gevaar kwam. Met de wedstrijdkaartjes in de hand gingen we via de VIP ingang aan de zuidkant van het imposante Emirates stadion naar binnen.

Lunchen in het stadion
Binnen in het stadion ontbrak het nergens aan luxe. Met een roltrap gingen we naar boven en kwamen we terecht in een prachtige eetzaal, waar we een heerlijke lunch voorgeschoteld kregen. Er werd gratis wijn geschonken en het onbeperkte lopend buffet was zeer goed aan ons besteed!

Na een welverdiende maaltijd namen we plaats op de tribune. Onze comfortabele en ruime Club Level plaatsen boden een werkelijk schitterend uitzicht over het veld. Het was wel koud buiten, dus de Arsenal muts en sjaal die in de fanshop waren ingeslagen, kwamen goed van pas. De sfeer in het stadion was goed.

De wedstrijd
De wedstrijd begon stipt om 3 uur en we herkenden al snel onze landgenoot Robin van Persie in de gelederen van de Gunners. Van Persie was goed op dreef en vrijwel bij alle kansen die Arsenal kreeg was hij betrokken. Bolton Wanderers kwam eigelijk niet in het stuk voor. Toch kon Arsenal maar moeilijk een gaatje in de hechte verdediging van de bezoekers vinden, waardoor het bij rust nog steeds 0-0 stond.

In de tweede helft kwamen de Wanderers feller uit de kleedkamer, maar ook Arsenal bleek over meer creativiteit te beschikken. Toch duurde het tot de slotfase dat de thuisclub door kon drukken. Robin van Persie raakte eerst na een weergaloze actie de paal. Even later was het invaller Nicklas Bendtner die de beslissende 1-0 op het bord zette, op aangeven van onze landgenoot. Het stadion ontplofte, mooi om mee te maken.

De avond
Na de wedstrijd van Arsenal gingen we op ons gemak naar het hotel om in te checken. Het 4-sterren hotel bood genoeg luxe om het één nachtje uit te houden en was gelegen nabij de St. Paul’s cathedral. Vanuit het hotel zochten we een eetgelegenheid op waar typisch Engelse gerechten op de kaart stonden. Ik bestelde de specialiteit van het huis: Fish & Chips.

De rest van de avond werd gespendeerd in een aantal pubs, waar we ons het Engelse bier goed lieten smaken. Een enthousiast groepje vermaakte zich nog tot in de kleine uurtjes in de Soho Club.

Zondag, Londen
De volgende dag hadden we de tijd om Londen verder te verkennen. Na een heerlijk ontbijt in het hotel begaven we ons richting Westminster, waar we o.a. de bekende Big Ben en Westminster Abbey met een bezoekje vereerden. Londen is en blijft een fantastische stad, al was het alleen al vanwege de enorme grootsheid van de monumenten en gebouwen.

We liepen nog even door naar Buckingham Palace en het St. James’s Park, waar de eekhoorntjes ondanks de kou zeer fotogeniek waren.

Nu we de nodige toeristische trekpleisters hadden gehad, besloten we naar Harrods te gaan. In dit groteske warenhuis kun je werkelijk alles kopen, heel indrukwekkend allemaal. De lunch was er ook niet verkeerd. Overigens ook bijzonder handig dat tegenover de Harrods een Starbucks te vinden is voor een lekker bakkie Bucks.

Terug naar Nederland
Het werd alweer tijd de terugreis te aanvaarden. Met de tube lieten we ons naar het treinstation vervoeren waar we de trein naar Stansted Airport wilden nemen. Hier werd het toch even benauwd toen bleek dat deze treinen waren uitgevallen. Er werden wel bussen ingezet, maar die deden er erg lang over. We zouden waarschijnlijk onze vlucht niet gaan halen.

Gelukkig voor ons had het vliegtuig echter een uur vertraging, waardoor we nog ruim op tijd konden inchecken. Ik kan me niet herinneren dat ik ooit zo blij ben geweest dat mijn vlucht vertraging had! Na een klein uurtje vliegen arriveerden we weer op Schiphol en zat deze avontuurlijke voetbalreis er helaas weer op.

Feiten
Plaats: Londen
Wedstrijd: Arsenal – Bolton Wanderers
Uitslag: 1 – 0
Deelnemers: Eric, Frank, Youri, Vincent, Bowie, Matthijs, Kai en Jeroen
Periode: zaterdag 10 januari t/m maandag 11 januari 2009

Hoewel het commercieel gezien natuurlijk niets oplevert, leek het me toch leuk mijn logo eens op een voetbalshirt te zien. Daarom speelt ADIO 4 nu in tricots voorzien van het prachtige osm.nl, met de pakkende ondertitel Can You Manage It? Dit logo wordt trouwens regelmatig herkend door tegenstanders die OSM ook kennen, en dat levert soms leuke reacties op.

Op maandag 10 november werd ik als shirtsponsor officieel uitgenodigd om een wedstrijd te komen bekijken. De mannen van ADIO speelden thuis voor de beker in ‘De Veur’ tegen RKDEO 6. Het OSM-team draaide als een trein. De tegenstander kwam nog wel op voorsprong, maar moest zich al snel gewonnen geven. Na alle flitsende acties en combinaties was de eindstand 12-3 voor de thuisclub dik verdiend. De tegenstander kon deze sportieve vernedering niet verkroppen en er moesten uiteindelijk twee spelers van RKDEO met een rode kaart weggestuurd worden.

Overigens ging het niet altijd zo goed want er is dit seizoen ook al menig wedstrijdje verloren gegaan. Maar in elk geval de wedstrijd waar ik op de tribune zat werd er uitstekend gepresteerd. Na afloop poseerde het winnende team nog even voor de elftalfoto. Ik kreeg bovendien nog een eigen exemplaar van het shirt, erg leuk!

Feyenoord speelde de wedstrijd tegen Groningen gelijk met 1-1. Pierre van Hooijdonk opende nog de score met een vrije trap, maar in de 74e minuut kwam Groningen na knullig verdedigen aan Feyenoord-zijde op gelijke hoogte. Dat zat er overigens al lang aan te komen, want op voetbalgebied was dit niet het beste seizoen voor Feyenoord. Groningen had thuis met 2-1 gewonnen waardoor zij verder gaan in de Play-Offs.

Uitzicht vanaf onze plek. Let rechtsonder op de Dirk Kuyt look-a-like.

Het was toch een aardige belevenis en dan met name omdat we in het meest actieve vak zaten. De supporters moedigden hun club met hart en ziel aan. Liederen werden aangeheven en tegenstanders werden verrot gescholden. Opmerkelijk genoeg meenden de fans dat vrijwel de gehele Groningse selectie en de scheidsrechter van Joodse komaf waren. Met name Suarez en Meerdink moesten het aan Groningense kant ontgelden. Scheidsrechter Haverkort werd uitgemaakt voor “Haverjood”. De meest originele kreet die ik heb gehoord was overigens een overtuigend: “Van der Laak, Kankerdraak!”

Deze wedstrijd was tevens het afscheid van clubicoon Pierre van Hooijdonk, die dus scoorde op zijn afscheidswedstrijd, maar die aan zijn emoties te zien die goal graag had ingeruild voor een overwinning. Hij kreeg van de supporters in ieder geval nog een waardig afscheid. Na afloop van de wedstrijd was er overigens weinig teleurstelling over het verlies te bespeuren bij de Feyenoord fans. Kennelijk hadden die al zoveel teleurstelling te verwerken gekregen dat ze beseften dat het seizoen toch al voorbij was.