De aankleding van Las Palmas is bijzonder en doet industrieel aan. Het kenmerkt zich door betonnen muren en niet verborgen leidingen en pijpen. Den Blijker heeft ook een voorkeur voor het ten toon stellen van hompen vlees aan vleeshaken in neonlicht. Die blijken een fortuin waard, dus voor het geoefende oog zal het vast een groot feest zijn om daar naar te kijken. Het is echter een fascinatie die ik niet deel.

Het eten was gelukkig wel uitstekend, ons viergangendiner bestond uit het voorgerecht sashimi van tonijn en zalm, gevolgd door een heerlijke risotto met paling. Het hoofdgerecht was een black angus-entrecote en als toetje werd een creatief cocosgerecht geserveerd. Dit werd vergezeld door een prima wijnarrangement.

Herman zelf was aanwezig en hield de boel scherp in de gaten. Dat geeft het eten in zijn restaurant natuurlijk extra cachet. Naast Den Blijker liep ook ‘Meneer Reimers’, regelmatig te zien in Herman’s programma’s, rond in Las Palmas. Dit was een attractie op zich, want deze bekende hotelier en afgestudeerde van de Steigenberger Hotelfachschule, voelt zich niet te groot om als een dolle door de zaak te gaan en het bedienend personeel de helpende hand toe te steken.

De nieuwe achtbaan is helemaal van hout gemaakt en is mooi gelegen tussen de Vliegende Hollander en de Python. Dit gedeelte van het park is zo echt een achtbanenparadijs geworden.

Hoewel het lang wachten was, waren we het erover eens dat deze nieuwe achtbaan een toppertje is qua snelheid en beleving. We namen overigens van de twee mogelijk routes de route “vuur”.

Naast de houten achtbaan hebben we ook de volgende attracties gedaan: Vliegende Hollander, Bobslee, Fata Morgana, Pandadroom, Vogelrok, Piranha en tot besluit nogmaals Joris, maar dan de water route.

Na zo’n vermoeiende dag was het fijn dat we een hotel in de buurt hadden geboekt. Hotel Gilze-Rijen voldeed aan alle verwachtingen. Een echte aanrader als je eens echt goed tot rust moet komen.

Het was een kolderiek gezicht al die mannen (want het waren uitsluitend mannen) zo hoopvol te zien staan voor de grote elektronica winkel. Aan het enthousiasme en de menigte zou je denken dat de apparaten gratis werden weggegeven, maar niets was minder waar want er moest gewoon 499 euro worden afgetikt voor het goedkoopste exemplaar. Maar dat mocht de pret niet drukken want het ging om de iPad, de revolutionaire tablet computer van Apple waar ik me al maanden op had verheugd.

Het was een mooi moment toen de deuren van de winkel open gingen. Er maakte zich een zekere spanning van de groep meester. Zou het lukken de felbegeerde gadget te bemachtigen?

De ingang van de Media Markt in Zoetermeer wordt gevormd door een roltrap en de iPad kopers dromden zich via deze smalle entree naar boven, alvorens in een rechte lijn en in rappe tred door de gigantische winkel naar één punt te lopen waar het schap met de iPads te vinden was.

Gelukkig voor alle aanwezigen was de voorraad van het schaars geachte apparaatje zo groot dat iedereen kon krijgen wat hij wilde hebben. De paar voordringers hadden zich nu wel een beetje belachelijk gemaakt.

Ook ik stond een kleine 10 minuten later buiten met de gewenste koopwaar. Blij als een kind dat ik 599 euro had mogen uitgeven in een winkel. Was ik hier toch niet voor niets om 7:30 voor opgestaan!

De rij in Amsterdam. Zo zag het er ook ongeveer uit in Zoetermeer.

We zijn meteen naar buiten gerend maar de schade bleek al onherstelbaar, de auto stond in lichterlaaie. De politie was reeds ter plaatse en de brandweer zou enkele minuten later arriveren. Het was een onvoorstelbaar luguber, bijna filmisch tafereel.

Toen de brandweer klaar was met blussen, was alles wat er nog overbleef van de auto een rokend wrak. Later zou er een takelwagen komen om het karkas te bergen.

Via de politiescanner werd duidelijk dat de auto aangestoken moest zijn geweest zijn door een pyromaan, want er werden elders in Zoetermeer ook andere brandende auto’s gemeld.

Het was een tijdelijke lease auto van Annemarie (een Mazda 5) en er lagen gelukkig geen persoonlijke spullen in. We zijn echter wel erg geschrokken van dit voorval. Het is te hopen dat de dader snel kan worden gepakt.

Dit prachtige sneeuwlandschap was natuurlijk een goed excuus om eens bewapend met een Canon 350D een wandeling door de stad te maken. Mutsje op, wantjes aan en flink de pas erin.

Ik hoefde overigens niet ver te lopen om een mooi plaatje te schieten. De tuin zag er al heel overtuigend uit. Met een foto van dit voorjaar erbij zie je pas hoeveel sneeuw er eigenlijk is gevallen.

Annemarie moest een flink stuk autorijden en dat was geen pretje in dit barre weer. We zijn alleen al bijna een half uur bezig geweest om de auto uit te graven. De verhalen van glijpartijen en gestrande automobilisten waren legio. Gelukkig wist ze zonder grote problemen haar bestemming te bereiken.

De witte deken was wel heel mooi om te zien. Een paar impressies:

De suite in dit hotel is voorzien van alle luxe die je ervan zou verwachten. Een prachtige open badkamer met een bubbelbad erin en een geweldig bed. Luxe stoelen en een draaibare flatscreen TV, panorama uitzicht op de groene omgeving en sfeervolle verlichting. We hadden echt het gevoel er tussenuit te zijn.

Je kunt natuurlijk ook heerlijk eten bij een Van der Valk, dus daarover was niets te klagen. Het ontbijt verdient een bijzondere vermelding. Alles was aanwezig. Zelfs poffertjes en poedersuiker, heerlijk!

Vijf minuutjes met de auto en we liepen zo de Apenheul binnen. Hier hebben we de hele middag rondgelopen. Hoewel het weer soms een beetje druilerig was, was er genoeg te beleven. Apen zijn bijzondere dieren want ze lijken veel op mensen. De grote vraag is natuurlijk: zouden ze ons expres na-apen of vinden dat we voor aap staan? Ik hield in ieder geval mijn mouwen goed in de gaten, voor je het weet zou er een aap uit kunnen komen en ik wil natuurlijk niet op apen-gapen liggen!

Opeends zag ik ze in een ooghoek: een kudde kuikens macheerde driftig voorbij. Piepend hobbelden ze achter de luid kwakende moedereend aan. Ik probeerde te tellen hoeveel kuikens het waren: eend, twee, drie… wel twaalf telde ik er!

Ze leek een beetje de weg kwijt, de eendenmoeder met haar twaalftal schattig pluizige beestjes. Ze mocht wel trots op ze zijn: de kuikentjes bleven zeer eendsgezind netjes bij elkaar, en er was geen lelijk eendje bij, dit waren absoluut geen uilskuikens!

Het eendengezin draafde nog een tijdje demostratief rond in mijn tuin, alsof het duidelijk wilde maken dat het ontbreken van bewegwijzering voor eendencolonnes een grove nalatigheid van mij was.

Het ontroerende tafereel eindigde pas toen de familie eend eindelijk het frisse water weer had gevonden. Eénd voor éénd sprongen de kuikens het water in achter hun moeder aan. Ongetwijfeld op weg naar nog meer vrolijke eendenavonturen!

Lees ook:

Via internet kun je nu duizenden spelletjes vinden, maar in die periode had ik er slechts een handjevol, nota bene op een cassettebandje. Meer was er niet en ik had geen geld om in de winkel nieuwe spelletjes te kopen. Daarom ging ik experimenteren met de ingebouwde programmeertaal MSX-Basic. Toen de meeste kinderen van mijn leeftijd buiten aan het knikkeren waren tikte ik termen als GOSUB en VPOKE aan elkaar.

In MSX-Basic schreef ik zo’n 26 spelletjes. Later toen ik een MSX2 kreeg maakte ik er nog meer. Stel je er overigens niet teveel van voor, de specificaties van de computer beperkten de mogelijkheden: 3,5 Mhz en 25Kb bruikbaar geheugen. Ter vergelijking, de meeste foto’s van tegenwoordig zijn al ruim tien keer zo groot en daar moest dan het hele spel in! Maar ondanks dat bleef ik maar bezig om steeds te proberen weer iets nieuws te verzinnen.

Ik heb mijn spelletjes van destijds altijd bewaard maar kon er niet veel meer mee. Recent heb ik echter een goede MSX emulator gevonden, waarmee ik ze eindelijk eens vast kon leggen in een filmpje en wat screenshots.

Bekijk hier een kort filmpje met wat game beelden van de diverse spelletjes:

Achteraf gezien had ik er misschien niet zóveel tijd in moeten steken. Buiten spelen met je vrienden is immers een stuk socialer. In mijn latere carrière als games ontwikkelaar was de opgedane kennis en ervaring echter van grote waarde.

Met een bus off-road gaan is meestal niet zo’n goed idee. Wat deze buschauffeur bezielde om rechts van het viaduct af te rijden op klaarlichte dag, dat weet ik dan ook niet. Wellicht dat hij iets of iemand moest ontwijken.

De bus bevond zich op het gras en helde gevaarlijk over. Toen ik ten tonele verscheen waren reddingswerkers net bezig de touringcar te stabiliseren en de buschauffeur die er nog steeds in gevangen zat, te bevrijden. Wat er met de overige passagiers gebeurd is, is mij niet bekend. Maar ambulance en politie waren groot uitgerukt. Ik hoop maar dat er geen doden en gewonden gevallen zijn.

Een nieuwsgierig toegestroomde menigte moest op afstand worden gehouden. Als volleerd ramptoerist werkte ik me met ellebogen door de mensenmassa om van dichtbij een paar plaatjes te kunnen schieten.

Het verhaal
Om te beginnen even kort het verhaal van Avalon. De mensheid heeft de aarde verpest en is per ruimteschip geland op een nieuwe planeet. Hier begint men met een klein dorp en een agrarische samenleving. Dit gaat een tijdje goed, maar er blijken zich op de planeet al levensvormen te bevinden die niet blij zijn met de komst van de indringers.

Deze creaturen vallen het dorpje aan en de mensheid moet zich verdedigen. Dit verloopt rampzalig. Gelukkig kom jij dan ten tonele, als de eenzame held, Mace genaamd, die de strijd aangaat en gaat uitzoeken waarom de oorspronkelijke bewoners de mensen zo ongunstig gezind zijn.

Goed ontvangen
Het spel werd destijds zeer goed ontvangen en we hebben vele positieve reviews gekregen. De absolute kroon op ons werk was de uitverkiezing tot Shareware Strategy Game van het jaar, door ZDNet. Deze prijs wonnen we in het jaar 2000.

Gedateerd
Omdat Avalon al 10 jaar oud is, ziet het er nu erg gedateerd uit. Een beperkte groep die houdt van nostalgische games zal het ongetwijfeld nog steeds waarderen, maar het leek me leuk het toch voor een iets groter publiek toegankelijker te maken, zodat we kunnen laten zien waar wij toentertijd twee jaar aan gewerkt hebben. Daarom heb ik een filmpje gemaakt van ongeveer twee minuten waarin je een goede indruk krijgt van het spel.

Avalon website
Daarnaast heb ik voor de liefhebbers een kleine website over Avalon gemaakt waar informatie over het spel te vinden is en waar je het kunt downloaden. Alle muziek staat er bijvoorbeeld ook in MP3 formaat.

Hoewel ik nu nooit meer aan een dergelijk groot project zou willen beginnen, vond ik het wel een hele leerzame ervaring en ik ben ook nog steeds trots op het eindresultaat. Het maken van een spel blijft een leuke bezigheid waar ik gelukkig in mijn dagelijks werk nog steeds mee bezig mag zijn.

Bekijk ook eens deze eerdere blog post over Avalon: Ik heb fans!