Zes jaar geleden zaten we met zijn drieën aan de keukentafel. Formeel afstemmen van afspraken was niet nodig. We hadden een broertje dood aan overleg. Maar met het groeien van het bedrijf steeg ook de noodzaak meer structuur te brengen in de manier van werken.

Het ontwikkelen van software is een creatief proces waarbij ontwikkelaars, designers en testers een rol hebben. Het is belangrijk dat iedereen verantwoordelijkheid neemt en daarnaast plezier heeft in zijn werk, waardoor er mooie dingen met een hoge kwaliteit ontwikkeld worden.

Traditioneel projectmanagement lost dat niet op, want steunt op veel documentatie, eindeloze vergaderingen en de projectleider als kop van jut die overal verantwoordelijk voor is. Wie zo te werk gaat krijgt software die te laat wordt opgeleverd en veel fouten bevat. Betrokkenen met verschillende belangen vliegen elkaar in de haren en wijzen naar elkaar en er ontstaat een vicieuze cirkel.

Scrum, ontstaan uit jarenlange best-practice ervaringen, lost deze problemen op met een aantal krachtige concepten. Bijvoorbeeld de daily scrum, een meeting van maximaal een kwartier die staand wordt gehouden. Een duidelijke rolverdeling: een product owner die vaststelt wat de meeste waarde heeft voor het product, en een scrum master die het proces begeleidt. Werk wordt verdeeld in sprints van twee weken en wordt ingeschat met planning poker. Na afloop van een sprint volgt een evaluatie: de retrospective.

We passen nu al een aantal maanden de methode met veel plezier en succes toe. Iedereen is zichtbaar enthousiast en er wordt sneller en kwalitatief beter ontwikkeld. Wie op zoek is naar een manier om complexe software problemen te lijf te gaan heeft in Scrum een ideale methode.

Het was een kolderiek gezicht al die mannen (want het waren uitsluitend mannen) zo hoopvol te zien staan voor de grote elektronica winkel. Aan het enthousiasme en de menigte zou je denken dat de apparaten gratis werden weggegeven, maar niets was minder waar want er moest gewoon 499 euro worden afgetikt voor het goedkoopste exemplaar. Maar dat mocht de pret niet drukken want het ging om de iPad, de revolutionaire tablet computer van Apple waar ik me al maanden op had verheugd.

Het was een mooi moment toen de deuren van de winkel open gingen. Er maakte zich een zekere spanning van de groep meester. Zou het lukken de felbegeerde gadget te bemachtigen?

De ingang van de Media Markt in Zoetermeer wordt gevormd door een roltrap en de iPad kopers dromden zich via deze smalle entree naar boven, alvorens in een rechte lijn en in rappe tred door de gigantische winkel naar één punt te lopen waar het schap met de iPads te vinden was.

Gelukkig voor alle aanwezigen was de voorraad van het schaars geachte apparaatje zo groot dat iedereen kon krijgen wat hij wilde hebben. De paar voordringers hadden zich nu wel een beetje belachelijk gemaakt.

Ook ik stond een kleine 10 minuten later buiten met de gewenste koopwaar. Blij als een kind dat ik 599 euro had mogen uitgeven in een winkel. Was ik hier toch niet voor niets om 7:30 voor opgestaan!

De rij in Amsterdam. Zo zag het er ook ongeveer uit in Zoetermeer.

Wie wil pionieren met nieuwe technologie moet bereid zijn veel ellende te doorstaan. Zo was het ook met het digitale boek. De eerste eReader die ik kocht, bij de Media Markt op de hoek, was de Cybook Bookeen Gen3. Deze bleek alleen “Mobipocket” boeken te kunnen lezen, terwijl in Nederland het ePub formaat de standaard is. Met andere woorden: het lezen van een Nederlandstalig boek was onmogelijk.

Een paar avonden knutselen en speurtochten op internet ten spijt kon ik niets anders doen dan de Bookeen Reader terugbrengen naar de winkel, waar ze hem gelukkig zonder problemen terugnamen.

Sony PRS-600 Touch Edition
Nog niet uit het veld geslagen kocht ik nu via Bol.com de Sony PRS-600 Touch Edition. Aangezien Bol.com ook de boeken verkoopt, zouden deze zeker op deze Reader te lezen moeten zijn was mijn redenering, die gelukkig klopte.

Eenmaal in het bezit van de Sony Reader kocht ik mijn eerste digitale boek. Maar liefst 8 euro moest ik neertellen voor de digitale versie van “Komt een vrouw bij de dokter” van Kluun. Niet echt het soort boek dat ik normaal zou lezen, maar het aanbod bleek zeer beperkt te zijn.

Van lezen kwam het echter nog niet. Door problemen met de download link en DRM lukte het niet dit boek op de Reader geopend te krijgen. De klantenservice van Bol.com was gelukkig wel zo chiq om het betaalde geld voor dit onleesbare boek te restitueren.

Het eerstvolgende boek dat ik kocht, “Vaders en Zonen” van Hugo Borst, werkte gelukkig wel. Hierin heb ik een aantal bladzijden kunnen lezen. Dat ging vrij aardig. Ik was echter niet erg tevreden over de Sony Reader.

Het contrast van het scherm van de Sony is een stuk minder goed dan dat van de Bookeen. Dit heeft te maken met de Touch functionaliteit, die overigens ook voor geen meter werkt en daardoor geen toegevoegde waarde heeft.

De potentie is er
De potentie van het digitaal lezen is zeker aanwezig. De bijna magische e-Ink technologie zorgt ervoor dat je van een scherm kunt lezen zonder dat dit hinderlijk is voor je ogen. De letters ‘zijn’ er gewoon, er komt geen licht bij kijken. Dit is een aparte ervaring en ik raad iedereen aan eens een eBook te proberen in de winkel om dit te begrijpen.

Het is echter nog het wachten op het apparaat dat echt geschikt en gebruiksvriendelijk genoeg is om boeken te kunnen lezen. Daarnaast moet er voldoende Nederlandstalig aanbod zijn. Bol.com lijkt wel een indrukwekkend aantal titels in het digitale assortiment te hebben, maar dat valt in de praktijk vies tegen.

Ook de prijs is nog niet op het gewenste niveau. een digitaal boek zou toch niet meer dan 5 euro moeten kosten. De bedragen van boven de 20 euro die je nu nog ziet, zijn echt van de gekken.

Het digitale lezen staat kortom echt nog in de kinderschoenen. Het is nog maar een kwestie van tijd voordat de kinderziektes zijn opgelost en tegen die tijd verwacht ik dat het lezen van boeken voortaan hoofdzakelijk digitaal gaat plaatsvinden.

Ik ben er al klaar voor, nu de technologie nog.

Zo kon het gebeuren dat er vrijdagmiddag twee heren bij ons op de stoep stonden: de journalist in kwestie en een fotograaf. Ik gaf ze een rondleiding door het huis en vertelde over de verbouwing. Annemarie mocht ook haar zegje doen en we hadden een goed gevoel bij het interview.

De Telegraaf is echter niet uit op het publiceren van goed nieuws en toen ik woensdagochtend de krant oppikte met ons artikel erin werd dat meteen pijnlijk duidelijk. Hoewel er geen feitelijke onwaarheden in het artikel staan en de verbouwing in details best goed wordt beschreven, zijn de kop boven het artikel en de aanleiding die gebruikt is om het te schrijven, op zijn minst onaardig.

Zo schreef deze journalist glashard op dat ik een “Paard van Troje” in huis gehaald zou hebben met Annemarie. Dat Paard van Troje heet dan toch zeker geen Annemarie maar Thijs Wartenbergh. De kop die hij boven het artikel heeft geplaatst suggereert dat ik onvrijwillig zou verhuizen. Let op het creatieve gebruik van quotes om het woord ‘gedwongen’. Zijn interpretatie van ons verhaal maakt een verhuizing die hij niet begrijpt tot het belangrijkste onderwerp, terwijl het artikel over de verbouwing zou moeten gaan.

Teleurstellend, maar achteraf gezien logisch omdat De Telegraaf toch vooral een sensatieblad is. Ze maken misbruik van het feit dat mensen het prachtig vinden dat ze aandacht krijgen. Van een gezellig en open interview wordt vervolgens een subjectief artikel gemaakt met een schreeuwende kop.

Ik heb het over de aanhoudende post van de goede doelen. Als ik zie wat die aan reclamedrukwerk besteden: dat is pure verkwisting. Ze zullen ongetwijfeld de commerciële rekensom hebben gemaakt dat ze met hun papieren terreur zoveel geld binnenharken dat de kosten van die mailings ruimschoots worden goedgemaakt. Maar dat doet er niet toe, dat ze mijn geld zouden gebruiken om andere mensen met ongewenste troep op te zadelen vind ik onvergeeflijk.

Ze spelen in op je schuldgevoel en maken daarbij gebruik van het motto: ‘Het doel heiligt altijd de middelen’. Zo vinden ze het geen probleem om zich van zogenaamd handgeschreven briefjes en ‘persoonlijke’ oproepen te bedienen. Het schuldgevoel wordt nog het meest geprikkeld als ze iets meesturen met de post. Een pen was een tijdje populair waarmee je dan de acceptgiro in zou kunnen vullen. Maar dat werkt kennelijk niet goed genoeg meer.

Onlangs ontving ik namelijk drie muntjes van vijf eurocent, met plakband in de envelop aangebracht! Deze brief die uit naam van ‘Zuster Michaela’ uit Guatemala werd verstuurd schoot bij mij echt in het verkeerde keelgat. Het is één lang verhaal van bedrog en misleiding. Geld meesturen met een brief als deze vind ik misselijkmakend inspelen op het schuldgevoel van mensen. Ik heb dan ook geen vertrouwen in de organisatie (het ‘Werelddorp voor Kinderen’) die dit soort leugens verstuurd.

De armoede in Guatemala is overigens wel echt, dat heb ik vorig jaar nog met eigen ogen kunnen zien toen ik daar was. Maar vraag daar dan op een andere manier aandacht voor besteed je geld aan het helpen van die mensen. Laat Zuster Michaela voortaan haar spaargeld niet opsturen maar zich bezig houden met de kinderen waarvoor ze, uit monde van de marketingmachine van het goede doel, zo aandoenlijk om hulp vraagt.

Het zal je maar gebeuren. Je gaat drie weken op een welverdiende vakantie, blijkt bij terugkomst je spaargeld weg te zijn. In het vliegtuig naar Nederland kon ik het naderende onheil al lezen, maar toen drong het nog niet echt tot me door. Pas toen ik thuiskwam en uit nieuwsgierigheid de website van Icesave maar eens opvroeg, zag ik dat het menens was.

Gelukkig las ik al snel dat de staat garant zou staan voor een bedrag dat ver boven het door mij ingelegde spaargeld lag. Voor het eerst was ik oprecht blij met Wouter Bos als minister van financiën.

En ja hoor, enkele weken later lag er een keurige brief, op het statige briefpapier van De Nederlandse Bank, bij mij thuis. Deze heb ik netjes ingevuld en nu hoop ik er maar het beste van.

Dom?
Uiteraard heb ik mezelf de vraag gesteld, ben ik dom geweest? In zekere zin natuurlijk wel. Want geld zetten op een bank die je niet kent, is niet slim. Maar aan de andere kant, wat weten we tegenwoordig eigenlijk nog van banken?

Icesave presenteerde zich als een Scandinavische, betrouwbare bank en had een prachtige website die veel vertrouwen wekte. In diverse opiniebladen en kranten werden de IJslanders aangeprezen en werden spaarders bij Icesave als slimme consumenten neergezet die handig gebruik maakten van de Europese concurrentie om zo de hoogste rente te krijgen.

Ik geloofde in die boodschap en als beloning krijg ik nu de komende maanden helemaal geen rente meer. Maar ik mag niet klagen, de inleg zal keurig door de staat worden teruggestort en dat is meer dan waar ik volgens de regels van de liberale economie eigenlijk recht op heb.

Calvé roept voor mij ook persoonlijke herinneringen op. Met name de keer dat ik als jong kereltje mee mocht met mijn opa Henk die in de fabriek werkte. Ik werd rondgeleid door de enorme fabriekshallen en kreeg te zien waar de pindakaas gemaakt werd, wat grote indruk op mij maakte. Opa Henk was met 40 dienstjaren chef, en hij had dus een eigen afdeling. Trots gaf hij mij een pot pindakaas. Ik kan je vertellen dat zelfs Evert van Benthem nooit zulke lekkere pindakaas gegeten heeft.

Het bruggetje van Calvé is een begrip en de gebouwen zijn van verre herkenbaar. Het is onderdeel van de historie van Delft. De fabriek Calvé verspreidde bovendien een bepaalde kenmerkende geur over de stad, die voor vele Delftenaren als de geur van thuiskomst werd ervaren. Persoonlijk zal ik dat niet missen. Wel hilarisch was het feit dat arbeiders van Calvé en de gistfabriek (ook in Delft gelegen) elkaar altijd betwistten dat de stank van hun fabriek afkomstig was.

Het is eigenlijk ongelooflijk dat ze deze fabriek gaan verhuizen. Dure productiekosten zouden de belangrijkste reden zijn, maar dat kan ik me niet voorstellen. Er werken namelijk nog maar 170 mensen. Vrijwel alles is geautomatiseerd en een fabriek verplaatsen kost veel geld. Alle gebouwen worden platgegooid, meer dan honderd jaar historie gaat verloren. Ik ben blij dat mijn opa dat niet meer mee hoeft te maken.

De onderliggende reden schijnt te zijn dat de grond waarop de fabriek staat veel waard is geworden. Het is dus echt puur een financiële kwestie. De gemeente Delft noemt dit stoer ‘innovatie’. Net als met het Bacinol gebouw. Ik noem het slopen van je stad. Ze zullen wel weer een rijtje luxe blokkendozen bouwen op de locatie waar de fabriek ooit stond. Wanneer houdt deze korte termijn graai en grijp cultuur een keer op?

Bij dit overzicht van series betrek ik niet de Anime, waar ik al eerder een blogje over schreef. Het gaat hier om televisieseries met echte acteurs.

Een TV-serie heeft als voordeel ten opzichte van een film dat er veel meer tijd is om personages uit te diepen en achtergronden te vertellen. De meeste series bestaan uit minimaal 20 delen per seizoen. In een film moet het eerste half uur worden uitgelegd waar deze zich afspeelt en wat de hoofdpersonen zijn, waardoor er weinig tijd overblijft voor het eigenlijke verhaal. Een serie heeft dat probleem niet.

Aangezien er steeds meer geld in TV-series gestoken kan worden, zijn ze vaak zelfs bijna bioscoop-waardig. Als je met je homecinema lekker in je luie stoel aan het kijken bent, is het ideaal.

1. 24
In 24 is de held Jack Bauer lid van het CTU (Counter Terrorist Unit). Hij moet proberen de snode plannen van terroristen tegen te gaan. Deze serie kent al heel wat seizoenen en het gaat nog niet vervelen. De morele dilemma’s die je als kijker voorgeschoteld krijgt, de tegenslagen die optreden (niet alles wat Jack probeert lukt) en de spanning maken het één van mijn favoriete series.

2. Rome
Rome vertelt het verhaal van Caesar, maar dan door de ogen van twee gewone soldaten. Dit perspectief maakt de serie zo sterk. Daarnaast is de sfeer heel authentiek. Voor liefhebbers van films als Gladiator een absolute aanrader. Op moment van schrijven zijn er 2 seizoenen van deze TV-serie verschenen.

3. Prison Break
Een man komt onschuldig vast te zitten en zijn broer gaat hem met een masterplan helpen ontsnappen uit één van de best beveiligde gevangenissen in de VS. Super spannend, super listig plan. Echt een topper, deze serie.

4. Lost
Het verhaal van een vliegtuig dat crasht op een eiland ergens in de stille oceaan. De overlevenden komen er al snel achter dat het eiland allerlei geheimen kent. Dit gaat af en toe wel wat ver, wat iets afdoet aan de kwaliteit van de serie. Leuk is wel dat je steeds meer over de hoofdpersonen te weten komt door flashbacks die best interessant zijn.

5. 4400
Uit de ruimte zijn 4400 mensen teruggekeerd die waren ontvoerd door ruimtewezens. Ze blijken allemaal over bijzondere gaven te beschikken, die één voor één duidelijk worden. Een speciaal team van agenten moet de teruggekeerde mensen (of fourtyfour-hundreds zoals ze al snel worden genoemd) beschermen en onderzoeken. In deze serie spreekt vooral het personage van Shawn, die over helende gaven blijkt te beschikken en van het één op het andere moment gebombardeerd wordt tot leider van de 4400′s, me erg aan.

6. Jericho
In deze serie zie je in aflevering één overal atoombommen ontploffen. Eén stadje overleeft de ramp en de bewoners gaan langzaam ontdekken wat er allemaal aan de hand is. Met de nadruk op langzaam: in het begin gaat de serie dodelijk traag. Maar na een aantal afleveringen begint het toch heel leuk te worden en natuurlijk zit er aan het einde van seizoen 1 een enorme cliffhanger. Wachten maar op seizoen 2.

7. Alias
Alias draait om Jennifer Garner, die als dubbelspion probeert een terroristische organisatie tegen te houden. De intriges, het feit dat er soms sprake is van dubbel-dubbel-dubbel spionnen en de actie maken dit een hele vermakelijke serie, die helaas elk seizoen minder wordt. Advies: alleen de eerste drie seizoenen kijken, daarna stoppen.

8. The Office
De Engelse versie van The Office is één van de meest hilarische series van dit moment. De hoofdrolspeler David Brent weet echt al het bloed onder je nagels vandaan te krijgen. De Engelse variant van Crediteuren Debiteuren.

9. Battlestar Galactica
In mijn jeugd had ik de eerste Battlestar Galactica al gezien en vond dat toen al een goede SF. De nieuwe versie is totaal anders, maar minstens zo goed.

10. Babylon 5
Ambassadeurs van alle levende wezens in het helal zijn verzameld op een aards station met de naam Babylon 5, waar ze moeten proberen onderlinge conflicten op te lossen. Van de SF series vind ik Babylon 5 één van de beste. Niet vanwege de crappy 3D, maar met name vanwege de politieke intriges.

11. Heroes
Een genetische afwijking stelt bepaalde personen in staat om dingen te doen die daarvoor voor onmogelijk werden geacht, zoals tijdreizen, de toekomst voorspellen en vliegen. Een leuke serie, maar wel een beetje vergezocht in mijn beleving.

Ik ben vast een paar goede series in dit rijtje vergeten, dus post je suggesties maar in je commentaar

Ruim een jaar geleden had ik me vol goede moed ingeschreven en een maand of tien heb ik keurig één of twee keer per week gesport. Maar toen kwam, door mijn verhuizing, de klad erin. Bovendien heb ik in mijn nieuwe woning voldoende ruimte om zelf wat fitnessapperatuur neer te zetten. Ik hoef daarvoor dus niet meer naar een club.

Hoog tijd om het dure lidmaatschap bij Fitness First op te zeggen. Ik had al gehoord dat het noodzakelijk was om in eigen persoon langs de club te gaan om je uit te schrijven. Aangezien ik een jaarcontract had en dit was verlopen, ging ik er vanuit dat er sprake was van een maandelijkse afschrijving. Niets blijkt echter minder waar. In de kleine lettertjes stond doodleuk dat het jaarcontract stilzwijgend wordt verlengd met nog eens een jaar. Dit werd me ook schamper medegedeeld aan de balie toen ik me kwam melden.

Dit vind ik al schandalig, want stilzwijgend een jaar lang verlengen zou niet mogen kunnen, daar moeten regels voor komen. Maar goed, hier eindigde het niet. De school kon mij op dat moment niet uitschrijven. Nee, hiervoor moest een afspraak gemaakt worden. Ze zouden me bellen en dan moest ik nóg een keer langskomen om me daadwerkelijk uit te schrijven. Alsof ik niets beters te doen heb.

Een week later kwam het telefoontje. Wat de reden van mijn opzegging was. Ik zeg “een financiële reden”. Dat vond ik wel zo’n mooie. De reactie: “Misschien kunt u het abonnement meer waard maken door vaker te komen”. Wat een flauwekul argument. Alsof daar het geld op mijn rekening door zou aangroeien. Vervolgens was de vriendelijke man nog benieuwd of ik mijn abonnement niet over wilde dragen aan iemand anders. Dat zou wel 37,50 administratiekosten met zich meebrengen. Nee dank u!

Het opzeggen van dit abonnement blijkt een ware nachtmerrie te worden. Ik moet nu binnen twee weken langs de vestiging gaan om mijn handtekening onder de opzegging te zetten, die dan pas ingaat op Juni 2008. Tot die tijd kan deze schurkenbende geld blijven afschrijven van mijn rekening. Crimineel vind ik het.

Dat er meer mensen zijn die Fitness First om deze reden niet zo’n warm hart meer toedragen is wel te lezen op de website van TROS Radar. Je leest over mensen die voor het leven in een rolstoel zitten maar toch de contributie nog een jaar moeten doorbetalen. Het is toch werkelijk van de gekken.

Het vreemde is dat de treinen wel rijden, maar dat ze leeg zijn. Er zitten géén mensen in!

Het hele idee van de randstad rail leek zo mooi, maar is een ellende van jewelste geworden. Toen men met deze nieuwe treinstellen ging testen ontspoorde de trein diverse malen. Men besloot toen om eerst te onderzoeken waar de ontsporingen precies door veroorzaakt werden. Er zou test gereden worden. Je zou verwachten dat een paar keer op en neer rijden wel voldoende zou zijn. Maar daar denken de beleidsbepalers heel anders over.

Maandenlang rijdt de randstad rail gewoon de normale dienstregeling en zie ik hem vanuit mijn huis elke dag keurig voorbij rijden. Fluisterstil en keurig op tijd. Maar er zit niemand in. De trein rijdt wel, maar waarom? Het is de waanzin ten top. Geld over de balk slingeren voor gevorderden.

Ik heb wel een theorie, en die luidt dat dit een expiriment is. Ze wachten totdat het iemand opvalt, om te kijken wanneer dat zal gebeuren. Een interessante psychologische vraag: hoelang kan een lege trein voorbij rijden totdat het mensen opvalt dat het een volkomen nutteloze zinloze exercitie is?

Het is natuurlijk al van de zotten dat ze dat treintje niet normaal over het spoor kunnen laten rijden. Maar het is nog veel debieler dat hij elke dag wel zijn vele rondjes maakt zonder dat er iemand van kan profiteren. Het kost ongetwijfeld handenvol geld en van energiebesparing kun je zo natuurlijk niet spreken. Al Gore zou niet trots zijn op de Randstad Rail.

Terwijl ik dit stukje typ zie ik weer leeg treinstel voorbij razen.