Ik heb uitgerekend dat dit de zevende verhuizing is sinds mijn geboorte. Toen ik één jaar was verhuisde ik van Delft naar Den Haag (1). Tien jaar later naar Zoetermeer (2) om tussentijds nog een keer binnen Zoetermeer te verhuizen (3). Op mijn 23e verhuisde ik nog één keer mee met mijn ouders terug naar Delft (4), maar al snel ging ik op mezelf wonen in een appartement in Zoetermeer (5). Het appartement maakte plaats voor de jaren-30 woning aan de Voorweg (6) en nu ga ik samen met Annemarie naar een nieuwbouwhuis van ons samen (7).

Je zou zeggen dat het nu wel tijd is geworden het nomadenbestaan een halt toe te roepen. Daar ben ik althans wel aan toe!

Het huis staat nu vol met dozen. Ik zal de sfeer en de fijne omgeving best gaan missen. Maar het nieuwe huis is ook prachtig geworden: de muren, vloeren en plafonds zijn gedaan, de badkamer en keuken zitten erin en zelfs de gordijnen hangen al op hun plaats. Nu nog meubels en een internetverbinding en we kunnen er echt van gaan genieten.

Het hele huis staat er nu al en het is bijna niet meer voor te stellen dat op deze plek enkele maanden geleden nog niets anders was dan een leeg kavel met modder. Het lijkt precies op het plaatje uit de folder die we twee jaar terug in onze handen gedrukt kregen!

Het was zelfs mogelijk een kijkje binnen te nemen, waar duidelijk nog wel een hoop moet gebeuren, maar alle kamers zijn al vrij te betreden.

De komende tijd zullen we het nodige moeten regelen om naar verwachting in februari de overstap naar ons nieuwe droomhuis te kunnen maken. We zijn al druk in de weer met muurbedekking, vloeren, meubilair en tekeningen van mogelijke inrichtingen.

Zie ook:

• De bouw van ons huis is gestart
• Nieuws van de bouwplaats

Nieuwsgierig als we zijn, gaan we regelmatig een kijkje nemen bij de bouwwerkzaamheden. Langzaam maar zeker verrijst er op de plek waar eerst alleen een hoop zand en blubber te vinden was een fraai huis, waarvan de contouren inmiddels al goed zichtbaar zijn.

In chronologische volgorde de bouw van het huis tot dusver:

19 Februari 2010: De kale grond.

30 juni 2010: Het dak zit erop, eerste metselwerk zichtbaar

Als je deze vorderingen zo ziet lijkt het erop dat de planning om het het huis in het eerste kwartaal van 2011 op te leveren, ruimschoots gehaald gaat worden. De bouwvakkers zijn nu op vakantie maar hopelijk gaan ze daarna weer met frisse moed verder. Uiteraard zullen wij weer regelmatig van de partij zijn om de vorderingen vast te leggen.

Wie in de buurt is en zelf een kijkje wil nemen, zie hier de locatie op Google Maps.

De wijk Oosterheem in Zoetermeer heeft twee gezichten. Het eerste deel dat enige jaren geleden werd opgeleverd, heeft de wijk een slechte naam opgeleverd. Maar de buurten die nu gebouwd worden zijn werkelijk prachtig. De bouwstijl van de buurt is gebaseerd op die van de jaren 50 en dit geeft de wijk een heel eigen gezicht.

Het zonnetje scheen toen de wethouder officieel de eerste steen legde van het negen huizen tellende project. Zoals je ziet ligt op dit moment alleen de fundering er nog en het is moeilijk voor te stellen dat hier over een jaar een compleet huis zal staan.

De projectontwikkelaar verwacht dat de bouw in het eerste kwartaal van 2011 gereed zal zijn. In de tussentijd zal ik mijn huidige onderkomen, gelegen aan de Voorweg te Zoetermeer, te koop gaan zetten. Dit sfeervolle jaren 30 huis kocht ik in 2006 en ik heb het met veel plezier opgeknapt. De tijd is echter alweer rijp om een volgende stap te zetten: een huis van Annemarie en mij samen, waar we de volgende fasen van ons leven hopen door te maken.

Een nieuwbouwhuis is weer een spannend avontuur en ik ben echt heel benieuwd hoe het huis, dat we tot dusver alleen op een tekening hebben gezien, er straks uit zal zien.

De straat waaraan ons huis komt te liggen, die op dit moment overigens nog niet bestaat, gaat “Patmos” heten, naar een zonnig Grieks eiland.

Zoals gebruikelijk zal ik via deze blog de vorderingen van de bouw blijven rapporteren!

Laten we eens een virtuele wandeling door de tuin maken. Te beginnen aan de voorkant van het huis. De indeling is hier in grote lijnen hetzelfde gebleven, maar de bestrating, gras en vlonder zijn vernieuwd. Er zitten kleine ledjes in het pad zodat je als het donker is weet hoe je moet lopen. Twee knotwilgen flankeren het vlonder.

Aan de zijkant van het huis is de tuin opgehoogd en behalve de ronde vormen in het terras vallen de twee boompjes voor de deur op. Naast het terrasje is een scherm geplaatst met klimplanten.

Gaan we het pittoreske trapje naar beneden af, dan komen we in de achtertuin. Deze heeft veel meer bestrating gekregen. Twee heggen doorkruisen de tuin en er is een zitmuurtje aangebracht. Ook staat er een prieel, waarin ik loungebanken heb neergezet. De Mexicaanse houtkachel en hangmat maken het plaatje af.

Overal in de tuin is subtiel verlichting aangebracht, zoals kleine lantaarntjes langs de trap, ledjes in het pad en spotjes op de bomen. Het zitmuurtje bevat ook ledjes, wat een mooi effect geeft in het donker.

Het spreekt denk ik wel voor zich dat ik heel blij ben met hoe het geworden is. De ronde vormen in de bestrating, de sfeerverlichting, de oude bomen, het prieeltje en de mooie planten zorgen voor een schitterend geheel.

Nu zijn er nog twee dingen van belang: de planten nog moeten groeien, want die zijn allemaal nog heel erg klein. En het moet natuurlijk nog vaak mooi weer worden. Dan kan lekker de barbecue aan en is het optimaal genieten!

Niet dat ik al lang op zoek was, en waarom zou ik ook? Ik woon nu in een prima appartementje. Heel veilig, comfortabel, modern, gewoontjes, maar ook heel koud. Een flat is en blijft toch een vertikaal geplaatste betonnen bak met ramen. Veel contact met de omgeving is er niet. Helemaal in de geest van de tijd is het gericht op comfort, privacy en gemak. Op zichzelf allemaal hele prettige eigenschappen aan een huis, maar het kan ook anders. Ik kreeg plotseling de geest en ging naar alternatieven kijken.

Ik was op zoek naar een ‘echt’ huis. Met een voordeur op de begane grond en een tuin. Via Funda bleek wel het één en ander te koop dat me aansprak. Die zoektocht naar iets anders was best lastig, want mijn eisen waren niet gering. Zo wilde ik in Zoetermeer en niet te ver van het Stadshart vandaan wonen, want dat beviel me juist zo goed aan mijn huidige woning.

Mijn ideale huis bleek aan de Voorweg 72 te liggen: een twee-onder-één-kap woning in een groene, grotendeels onbebouwde omgeving, een pittoresk slootje voor de deur, een eigen oprijlaan, grote souterrain, een enorme tuin, sfeervol gebouwd (bouwjaar 1937), met mogelijkheid voor een open haard, goed onderhouden, behoorlijk groot (6 kamers, 200 m²) en óók nog vlak bij het Stadshart! Zoals je begrijpt: ik was meteen verkocht, maar het huis natuurlijk nog niet.

De onderhandelingen namen enkele weken in beslag, er moest een bouwkundige keuring verricht worden en de makelaar probeerde me op allerlei listige manieren onder druk te zetten. De makelaars waren ook wel verbaast: “die knaap van 26 kan toch nooit dit huis kopen? Of hij moet vast in louche zaakjes doen of een enorme erfenis hebben.” Dit werd soms zelfs uitgesproken. Ik voedde deze achterdocht ook wel door in driekwarts broek met teenslippers aan te verschijnen. Maar uiteindelijk snapten ze dat het menens was en dat ik niet alleen kwam om recreatief een dagje huizen te kijken. Toen ging het snel en voor ik het wist was de koop rond!

Voordat ik in mijn nieuwe ‘homie da house’ kan gaan wonen, zal ik ook overigens nog wel een paar verbouwingen moeten laten uitvoeren (o.a. gevelonderhoud en badkamer) maar dan is het echt zover. Het voelt toch een beetje als een nieuwe fase in mijn leven waaraan ik ga beginnen. Tegen de tijd dat ik alles een beetje op orde heb zal ik natuurlijk weer een spetterende housewarming party geven… iedereen is bij deze alvast uitgenodigd!

Tot die tijd zijn hier nog wat foto’s, die zijn toch altijd een stuk veelzeggender dan woorden: