Het Philips Stadion was ter gelegenheid van dit concert geheel uitverkocht. Er was een mooi podium gebouwd en aan lichteffecten geen gebrek. Ik vond het opvallend hoeveel liedjes van Guus Meeuwis ik nog kende. Door de tijd heen heeft hij toch de nodige hits gehad.

De bijdrage van Marco Borsato vond ik erg geslaagd. Hij zong een aantal liedjes en natuurlijk brachten ze hun gezamenlijke productie “schouder aan schouder” ten gehore.

De sfeer zat er goed in. Wij zaten op de tribune en hadden zo een goed overzicht over de zingende, springende en hossende menigte op het veld. Er werd daar ook veel met bier gegooid. Erg grappig om te zien van een afstandje. Sommige concertgangers hadden zich voorbereid en stonden klaar met paraplu’s en poncho’s. Het lachen verging ons een beetje toen we zelf een natte plens bier in onze nek kregen. De biergooiers bevonden zich duidelijk niet alleen op het veld.

Wie een carnaval-achtige ambiance zoekt en lekker wil meezingen met de bekende Nederlanstalige muziek van Guus Meeuwis, zal een topavond beleven bij dit concert. Houdt er echter rekening mee dat je een onvermijdelijke natte plens bier over je heen krijgt.

Het publiek bij deze voorstelling was heel divers, zowel jong als oud waren op de Slagerij afgekomen. De grote vraag vooraf was of een hele avond lang trommelen wel genoeg zou boeien. Dat bleek gelukkig wel het geval te zijn. Deze artiesten bleken energiek en ongelooflijk muzikaal. Er werd een goede mix uitgevoerd op een heel spectrum van percussie instrumenten. Het ritmische geluid werd ondersteund met lichteffecten.

Ondanks de inzet van de performers blijft alleen drummen op een avond toch wel wat aan de magere kant, maar het was leuk om een keer meegemaakt te hebben.

Aangezien ik niet bekend sta als een groot liefhebber van polonaise lopen en meebrullen met gouwe ouwe hits van Gordon, Jeroen van der Boom, René Froger en Rob de Nijs, wist ik niet goed wat ik kon verwachten van dit ‘grootste meezingconcert van Nederland’.

Bij aankomst bij het stadion viel echter al direct op dat alleen het mensen kijken al erg leuk is. Vreemdsoortige kledingstukken, gouden jasjes en bizarre hoofddeksels voerden de boventoon. Wij hadden zelf ook ons best gedaan door geheel in stijl in ‘Shine’ outfits onze entree te maken.

We konden voorafgaand aan het concert nog even een skybox in om daar een biertje te drinken. Daarna spoedden we ons naar onze plaatsen.

Grote schermen boven een rond podium in het midden van het stadion toonden close-ups van de dansers en de zangers en tevens (heel handig voor mij) de teksten van de liedjes die werden gezongen, zodat meezingen geen probleem was.

Het hele spektakel was heel gevarieerd. Er waren gastoptredens van Rob de Nijs, de zonen van René Froger, de X-Factor winnaars, Johnny Logan en Robert ten Brink. Het geheel werd ondersteund met lichteffecten en zelfs fontijnen op het podium. Een biertje erbij en voor je ‘t weet zing je gezellig mee.

Het concert was massaal opgezet, want Jack Johnson is zeer populair. Volgens bronnen waren er meer dan 20.000 mensen op de been. Een groot grasveld (niet hetzelfde als bij John Mayer overigens) was ingericht als concertgebied.

Bij binnenkomst werden we meteen aangevallen door een patrouille meeuwen. De beesten vlogen als volleerde Stuka’s door de lucht om hun vieze flatsen als ware het precisiebombardementen over het nietsvermoedende publiek uit te storten. Ook wij werden door een voltreffer geraakt en moesten een goed heenkomen zoeken.

Het concert begon met G. Love & Special Sauce. De speciale saus ontging me een beetje want het was wel aardig, maar niet meer dan dat. Apart weetje is wel dat Johnson dankzij deze groep oorspronkelijk kon debuteren. Nu doet hij dus wat terug door hen in zijn voorprogramma te laten spelen.

Jack zelf speelde zijn liedjes redelijk plichtmatig af. Pas naar het einde toe begon er wat pit in zijn optreden te komen. Nu is chill surfmuziek ook niet echt geschikt voor een groots opgezet concert zoals dit. Het zou beter passen bij een kleiner optreden.

Curieus was overigens dat Johnson een paar keer zijn tekst kwijt was. Blijkbaar had hij zich vooraf aan het concert zich aan wat bedwelmende middelen blootgesteld, want het was vrij genant. Zijn pianist bleek echter ook over een prachtig stemgeluid te beschikken!

Baking Banana pancakes!

Het evenement waar zijn optreden deel van uitmaakte heet Picnic in the Park. Dat concept mag vrij letterlijk worden genomen, zo bleek.

Toen we op het terrein aankwamen was het een apart gezicht om iedereen op kleedjes in het zonnetje te zien zitten. Ruimte om daadwerkelijk een picnic te houden was er niet, maar zoals je ziet, het gaf wel een relaxt en gezellig aanblik.

Behalve John Mayer waren er op dit concert ook nog andere artiesten te beluisteren, waaronder Room 11, Alphabeat, Milow, Donavon Frankenreiter en Rodrigo y Gabriela. De hele middag en avond werden gevuld. Dit alles onder een zeer aangenaam zonnetje! Optimaal genieten op de zondagmiddag.

Het avondeten bestond uit patat in een kartonnen doos. Een plaatselijke delicatesse. Dit bleek uitstekend te combineren met wijn uit plastic flessen.

Door de stromende regen viel het niet mee de tijdelijke locatie van het muziektheater Vredeburg in Leidsche Rein te vinden. Deze hal, gelegen in de nabijheid van Utrecht, was tijdelijk noodzakelijk omdat het èchte muziektheater verbouwd werd.

De line-up was deze keer weer veelbelovend. Er zou muziek gespeeld worden van o.a. Zelda, Mario, Tetris, Kindom Hearts, Assassin’s Creed (featuring Brainpower & Intwine), Soul Calibur 2 en Star Fox. Daarnaast een aantal andere spellen die ik niet kende. De componist was dit keer niet Christopher Lennertz, maar Laura Karpman. Had ik nog nooit van gehoord, maar ze schijnt haar sporen wel verdiend te hebben.

Dan het oordeel. Ook deze keer was het concert weer bijzonder indrukwekkend. De uitvoering van Tetris was een eervolle vermelding waard, wat je met zo’n simpel deuntje allemaal kunt doen wanneer je een heel orkest en koor tot je beschikking hebt is ongelooflijk. Ook de gast-optredens van Brainpower en de Portugese fado zangeres Cristina Branco waren een doorslaand succes.

Minpuntje deze keer was de keuze van de muziek, die vond ik vorige keer beter. Ook de arrangementen en de akoestiek van de zaal waren de eerste keer optimaler. Ik heb echter een fantastische avond gehad en kan iedereen die wel iets met games heeft of soundtrack muziek aanraden volgend jaar dit evenement te bezoeken.

Bovenstaand filmpje is van Games in Concert 2006, zodra er iets van 2007 te vinden is op Youtube ga ik deze uiteraard updaten

Ik luister graag naar soundtracks van films, games en anime. Van filmmuziek worden af en toe al concerten gegeven, met name in België. Maar een concert van games muziek is vrij uniek in Europa. Dit concert was het eerste van zijn soort in Nederland, wat ik ervan mocht verwachten wist ik dan dus ook niet. Ik nam me voor er gewoon heen te gaan. Bowie, Ricardo en Saskia vergezelden mij op deze muzikale ontdekkingstocht.

De avond begon al goed toen ik bij muziektheater Vredenburg aankwam. Wat een geweldig mooie zaal! In het midden was een grote orkestbak ingericht. Grote videoschermen waren ook aanwezig, waarop game beelden zouden worden getoond tijdens de voorstelling. Het massaal toegestroomde publiek bleek van zeer verschillende komaf. De man-vrouw verhouding was ongeveer gelijk. Opvallend genoeg dus niet uitsluitend ongeschoren en ongewassen jongens tussen de 20 en de 30, iets dat je bij een games publiek wel een beetje zou verwachten.

Het Metropole orkest zou de muziek ten gehore gaan brengen, samen met een professioneel koor. Ter afwisseling was zangeres Floor Jansen er, van de band After Forever, die fantastisch kan zingen zo bleek. Ook The Sheer was present voor een nummer van Fifa 07. Verder was er nog een vreemde snuiter aanwezig die luisterde naar de naam Eboman. Deze kunstzinnige en ongetwijfeld zwaar gesubsidieerde gestoorde bewoog zich in een speciaal pak rond en manipuleerde daarmee beelden en geluiden. Gelukkig was hij maar bij twee stukken aanwezig, want zijn bijdrage was duidelijk het minst geslaagd van deze avond.

De muziek klonk echt fantastisch en de stukken die werden gespeeld waren erg goed gekozen. Final Fantasy, Monkey Island, Halo, Metal Gear Solid 2, Shenmue, Mario en Zelda verdienen een speciale vermelding. Maar alle muziek werd overtuigend gebracht. De dirigent Christopher Lennerz was speciaal voor dit concert uit Amerika overgevlogen en had er duidelijk zin in. Het orkest en het koor en de geweldige acoestiek zorgden voor een onvergetelijke ervaring. Uit alles bleek dat kosten nog moeite waren gespaard om er een geweldige avond van te maken.

Er was ook veel media aandacht voor dit concert, omdat het zo’n uniek fenomeen was. Op Radio 2 werd het concert dezelfde dag nog uitgezonden en ook bij het NOS journaal waren beelden te zien. Er werd al gespeculeerd over de mogelijkheid dat dit concert volgend jaar nog een keer in reprise gaat. In dat geval ben ik er zeker weer bij!

Meer info op: Gamer.nl. Zie ook dit filmpje op YouTube.

Het enige dat ik nog hoor echoën in mijn hoofd na het concert zijn de woorden van de onvermijdelijke Bart Peeters die zei “en ja dames en heren, we zijn alweer toe aan de laatste act van vanavond!” Want ja, toen kwamen wij ongeveer aanlopen. Van tevoren een lekker burgertje gegeten bij de Burger Koning, gezellig bakkie koffie erna, ideaal allemaal. Alleen had dit prettige voorspel tot gevolg dat we uiteindelijk precies het laatste fluitsignaal nog hoorden toen we eindelijk een mooi plekje hadden gevonden in de menigte.

Echt veel hebben we er dus niet van meegekregen. Gelukkig kon ik nog een paar sfeervolle plaatjes schieten die onze aanwezigheid daar bewezen, maar dit moest ik in razend tempo doen want ook het laatste bandje, waarvan de naam mij even ontschoten is, hield zich stipt aan het krappe tijdschema. Zo kon het gebeuren dat we helemaal naar Amsterdam waren gereisd voor één nummertje, en dan nog niet eens op de wallen

Maar wij zijn zo snel niet uit het veld geslagen! Met een flinke tred zijn we Amsterdam gaan verkennen, waarna we in een ideale Irish Pub neerploften op het Leidse Plein. Na een lekker Iers pilsje bezochten we het danscafé aan de overkant nog even en… potverdorie, het was zelfs nog mogelijk om rond deze tijd op het Leidse Plein een portie poffertjes te eten. Poffertjes hebben me zelden zo lekker gesmaakt! Jam jam. Om de kroegentocht officieel te maken moesten we nog één kroeg bezoeken. Dit werd het Hardrock Café, waar we nogmaals een flinke pint naar binnen werkten. Zo maakten we er toch nog een zwaar relaxt gepimpt vet cool avondje van weetje.

En toen kwam er een olifant met een lange snuit, en die werd net op tijd door een stroper geveld die zijn slagtanden onder de kostprijs aan een Arabische handelaar verkocht. Deze handelaar had tevens connecties met een sjeik die veel geld had verdiend met de olie en bood de slagtanden aan deze oliemagnaat aan. Die kocht ze op en liet er mooie oorbellen van polijsten. Deze oorbellen werden geschonken aan een hoertje in Parijs, waar hij regelmatig heen ging. Dit hoertje struikelde vervolgens over een stoeptegel en verloor zo de oorbellen die nooit meer werden teruggevonden. Maar ik dwaal af…