De eerste keer dat ik een optreden van Hans Teeuwen zag was op het Erasmus College in Zoetermeer. Een klein gymzaaltje was het decor voor die voorstelling. Ik weet nog dat ik toen maar matig onder de indruk van hem was. Zo kleinschalig zou hij echter daarna niet vaak meer te zien zijn. De absurdistische humor bleek een enorm publiek aan te spreken en al zijn optredens waren nadien steevast uitverkocht.

Deze keer was qua entourage totaal het tegenovergestelde van die eerste keer, de Heineken Music Hall bood plaats aan maar liefst 3.500 Teeuwen-fans. De zaal was zelfs zo groot dat de cabaretier niet goed te zien was voor iedereen. Daarom waren er schermen, die net als bij een concert aan beide zijden van het podium hingen.

Ik vond het geen voordeel, deze massale aanpak. Hans Teeuwen moet het voor een groot deel van zijn onnavolgbare mimiek hebben en ik vond het kijken naar een scherm niet prettig. De kleinschaligheid van een theaterzaal is een stuk persoonlijker. Maar op deze manier had iedereen in ieder geval wel een kans om de voorstelling te bezoeken.

De show zelf leek wel absurder dan voorheen. Wie Hans Teeuwen volgt weet wel een beetje wat hij mag verwachten. Anuswormen die naar klassieke muziek luisteren, een sprookjesbos waarin een konijn een vos probeert uit te zetten en zelfs nog een verdwaald liedje over de islam. Op geen enkele manier probeert hij nog sketches van elkaar te scheiden of juist aan elkaar te praten. Op de meest onverwachte momenten verdwaalt hij weer in een ander verhaal.

Hans Teeuwen lijkt de vleesgeworden briljante gek. Ik verbaasde me over het feit dat 3.499 anderen naar die ene idioot op het podium zaten te kijken. Meerdere malen heb ik hard moeten lachen om me vervolgens af te vragen: waarom eigenlijk? Het is iets unieks in Nederland, maar de HMH is er eigenlijk niet geschikt voor.

Hans Teeuwen
Programma: Spiksplinter
Locatie: Heineken Music Hall (HMH), Amsterdam
Datum: donderdag 29 september 2011
Cijfer: 8/10

Ondanks mijn hoge verwachtingen werden deze alsnog door Goedemondt overtroffen. De zaal lag aan één stuk door plat van het lachen en dat maak je niet vaak mee. Naast geweldige imitaties van Geert Wilders en Nicolas Cage kregen we filosofische lessen van een eekhoorn en leerden we dat het leuk is om naar een restaurant te gaan met een blocnote en een pen, om dan bij 5 tafels de bestelling op te nemen en dan weer naar buiten te gaan. Gewoon omdat het kan.

Wie Ronald Goedemondt nog niet kent, heeft wat gemist. Deze cabaretier zet ik nu op hetzelfde niveau als Hans Teeuwen en Theo Maassen. Zijn humor is scherp, zijn manier van vertellen authentiek en de frequentie waarmee hij de ene onverwachte invalshoek na de andere bizarre fantasie op je afvuurt is ongeëvenaard. En dat alles nog zonder grof, smerig of uitgesproken beledigend te worden. Verplichte kost voor elke cabaretliefhebber.

Ronald Goedemondt
Voorstelling: Binnen de lijntjes
Schouwburg: Vestetheater, Delft
Cijfer: 10/10

Een aantal fragmenten van Ronald Goedemondt:

De voorstelling begon Hillenius met een dialoog met zichzelf, iets dat hij mede door een zeer goede mimiek sterk uitvoerde. Een stukje pianospel en zang zat ook in de voorstelling, waarmee hij liet zien dat hij dit perfect beheerst maar ook dat er nog veel meer in zit, want als je het zo goed kan mag je best méér dan één liedje spelen. Vervolgens bracht hij moeiteloos de zin van het leven ter sprake en verklaarde hij dit op zeer ludieke wijze.

De vijf kwartier die deze voorstelling duurde waren zo voorbij. Het was geen wervelwind aan grappen maar stiltes werden ook nooit ongemakkelijk. Hillenius is een markante verschijning en buit dit goed uit. Hij moet alleen nog wat aan zijn programma schaven en een knallend einde bedenken om echt aansluiting te vinden bij de top van Nederland.

Martijn Hillenius
Programma: Martijn Hillenius duidt de dingen
Schouwburg: De Veste, Delft
Cijfer: 8/10

Zoals ik van Wertheim gewend was, zaten er weer vele scherpe observaties en anekdotes in de eerste helft van de voorstelling. Hij had deze keer echter een microfoon in het midden van het podium geposteerd en moest daar dus blijven staan om verstaanbaar te zijn. Dit beperkte zijn bewegingsvrijheid. Vervolgens ging hij toch rondjes lopen, wat zijn verstaanbaarheid niet ten goede kwam. Ongetwijfeld met opzet maar niet erg geslaagd.

Aan het slot van de voorstelling werd het nog erger. Hij ging bijna een half uur van zijn verhaal letterlijk woord voor woord herhalen! Het was onderdeel van het verhaal, maar het was zo saai dat er zelfs mensen wegliepen uit de zaal. Het falen hiervan werd nog eens geïllustreerd door het zeer matige applaus dat hij ontving na afloop. Wie na een uur weggaat heeft een leuke avond gehad, blijf je tot het eind zitten dan zit je je te verbijten.

Wat een hele aardige voorstelling had kunnen zijn werd teniet gedaan door deze missers, waardoor ook mijn beoordeling niet hoger komt dan een 6.5.

Micha Wertheim
Voorstelling: Voor De Zoveelste Keer
Schouwburg: Delft, De Veste
Cijfer: 6.5 / 10

Een geniaal fragment uit een ander programma (Micha Wertheim voor gevorderden):

Ronald Smink won in 2007 de jury en publieksprijs van het Gronings Cabaret festival. Dat hij wat in zijn mars had was dus wel duidelijk. Dit liet hij gelukkig ook in Delft zien. Zijn verhaal in onvervalst Fries accent boeide en ging gepaard met de nodige Mister Bean-achtige mimiek en gebaren.

Smink kreeg het publiek goed mee. Eén van zijn eerste acties was om de achterste rij naar voren te dirigeren waar nog stoelen onbezet waren. Zo kon hij beter contact maken. Een sterk stuk was dat hij op een bepaald moment in de voorstelling ineens een sketch onderbrak omdat hij dacht iemand op de eerste rij te herkennen. Dit bleek onderdeel te zijn van een grap, maar ik was er even door misleid. Knap gedaan. Een ander sterk stukje uit de voorstelling was dat hij als kneuterige dominé een kerk in zijn geboorteplaats Joure toesprak.

Een groot talent die hopelijk in de toekomst meer van zich laat horen.

Ronald Smink
Programma: Bor Knok
Schouwburg: De Veste, Delft
Cijfer: 8/10

Het was alweer het vijfde avondvullende programma van Javier Guzman, die het dit keer bijvoorbeeld had over tolerantie, buitenlanders, de islam, de Chinezen, het consequent verkeerd uitspreken van zijn naam en niet te vergeten scherpe opmerkingen over gehandicapten met een rolstoelgebruiker in de zaal (die arrogant is want hij neemt zelfs zijn eigen stoel mee).

Scherp vond ik bijvoorbeeld een opmerking over het woord “dieren-tuin”, wat natuurlijk een vreemde plaats is om een “tuin” te noemen. We noemen immers Auschwitz toch ook geen “jodentuin”? Aldus Guzman.

Hoewel Javier Guzman altijd een risicoloos leuk avondje uit garandeert, vond ik het deze keer niet groots, meer een ruime voldoende. De diepere boodschap die zijn voorstelling normaal gesproken goed maakt, lag er nu naar mijn smaak iets te dik bovenop.

Javier Guzman
Programma: Oorverdovend
Schouwburg: Stadstheater, Zoetermeer
Cijfer: 7/10

Leuk stukje uit “Ton Zuur”:

Van Muiswinkel zou in zijn eentje gemakkelijk een oudejaarsconference boeiend kunnen maken. Maar blijkbaar wilde hij niets aan het toeval overlaten en riep de hulp van een aantal collega cabaretiers in. Dit zijn niet de minsten: Thomas van Luyn, Mike Boddé, Sanne Wallis de Vries, cabaretduo Geen Familie (Niels van der Laan en Jeroen Woe) en Ronald Goedemondt.

Erik van Muiswinkel nam uiteraard het voortouw en nam het jaar met ons door. De bijdrage van de gastcabaretiers viel in deze voorstelling nog niet altijd even gepolijst in elkaar. Maar ik had de indruk dat dit aan de try-out te wijten was. Verder haalden ze allen hun niveau en maakten er een leuke avond van.

Echt meesterlijk vond ik de bijdrage van Ronald Goedemondt. Zijn briljante imitatie van Geert Wilders zal Nederland op zijn kop zetten straks op oudejaarsavond! Ik ben benieuwd of Geert er zelf ook om kan lachen.

Erik van Muiswinkel e.a.
Voorstelling: Gedoog, Hoop & Liefde (oudejaarsconference 2010)
Schouwburg: Zoetermeer
Cijfer: 8/10

Zoals verwacht kun je risicoloos dit avondje NUHR op de kalender zetten. Het was een leuk geheel van sketches, liedjes en verhaaltjes. Het verhaal over een rock band die na lange tijd weer bij elkaar kwam, zat goed in elkaar.

Het publiek werd er op een goede manier bij betrokken door twee mensen uit de zaal een interview te laten afnemen. Het Delftse publiek is over het algemeen niet op haar mondje gevallen, dus er waren zo twee vrijwilligers gevonden die een extra duit in het zakje deden met een paar scherpe opmerkingen.

Hoewel deze uitvoering een try-out was, bleek dat nergens uit, afgezien van een enkel langdradig muzikaal intermezzo dat niet echt een functie in de voorstelling leek te hebben.

Ik was al eens eerder naar een programma van NUHR geweest (“over de top“). Die voorstelling vond ik wel beter, maar ook deze keer was het een prima avond.

Niet Uit Het Raam
Voorstelling: Het werkt wel
Datum: vrijdag 5 november
Schouwburg: Delft
Cijfer: 7.5/10

De verwachtingen werden getemperd omdat de drie heren oorspronkelijk met een ander theaterprogramma op de proppen zouden komen: Budget Jongerendag. Deze aspiraties werden echter vroegtijdig maar volkomen terecht een halt toegeroepen, omdat het eraan gekoppelde TV programma Budget TV niet genoeg kijkers trok. De theaterkaarten waren nog niet eens gedrukt. De geboekte voorstelling werd echter razensnel omgedoopt in Club Melchior en kon daardoor toch doorgang vinden. De vraag was uiteraard wel of de kwaliteit van dit haastig in elkaar geflanste programma wel voldoende zou zijn.

Ruben Nikolai, Ruben van der Meer en Tijl Beckand lieten zich echter niet zomaar uit het veld slaan. De voorstelling begon daarom met een vermakelijk filmpje waarin de cabaretiers hun falen juist extra benadrukten, aan zelfspot geen gebrek. Wat volgde was onsamenhangend, maar wel leuk. Er waren liedjes, sketches waarin het publiek veelvuldig werd betrokken en vooral: geniale improvisaties.

Het was een vervolg van De Lama’s in het theater. Compleet met zoemer en de vraag aan het publiek wat er uitgebeeld moest worden. Wat me vooral opviel was dat het niveau van De Lama’s ruimschoots werd gehaald. Ik dacht altijd dat er veel geknipt werd in dat programma en dat alleen de leukste fragmenten werden vertoond. Maar uit deze voorstelling bleek dat de live improvisatie geen schaar nodig had.

Een echte aanrader dus dit Club Melchior. Geen gepolijst geheel maar de kern van het programma, de improvisatie, maakt veel goed.

Club Melchior
Cabaretiers: Ruben Nikolai, Ruben van der Meer en Tijl Beckand
Datum: woensdag 2 juni 2010
Schouwburg: Stadstheater Zoetermeer
Cijfer: 8/10

Een stukje uit de voorstelling met Tijl Beckand:

Een grappige vondst was deze sketch waarin een meisje dat ongewenst de voorstelling filmde werd teruggepakt. Na afloop was te zien dat dit filmpje in de pauze daadwerklijk op YouTube was geplaatst:

In 2007 won Vincent Geers cameretten en dit is al zijn tweede solo programma. ‘Onder Controle’ heet de show, die ik het best kan omschrijven als matig, een nipte voldoende waard.

Vincent Geers heeft een aparte uitstraling en komt overtuigend over op het podium. Er zaten een aantal leuke kwinkslagen in zijn verhaal en bijvoorbeeld het ondervragen van het publiek met ‘steek nu je hand op, wie gaat er hier vreemd?’ leverde leuke reacties op.

De grapdichtheid van het programma was echter te laag en de verhalen niet boeiend genoeg. Er was ook een totaal gebrek aan afwisseling: decorstukken voor zover die er waren op het toneel werden niet gebruikt en hij gaf geen blijk van enige muzikale talenten. Het voortdurende bevochtigen van zijn lippen met zijn tong werd een erg irritant trekje.

Waarschijnlijk komt Vincent Geers beter tot zijn recht in een stand-up collectief waarin hij maximaal 20 minuten mag vullen. Een avondvullende voorstelling lijkt te hoog voor hem gegrepen.

Vincent Geers
Programma: Onder controle
Schouwburg: Veste theater, Delft
Cijfer: 5.5